Witchboard

اگر به دنبال یک فیلم ترسناک کلاسیک از دهه‌ی ۸۰ میلادی هستید که بیشتر بر فضاسازی و تعلیق تکیه دارد تا خونریزی و جلوه‌های ویژه اغراق‌آمیز، «وِیت‌بورد» می‌تواند گزینه‌ی خوبی باشد. این فیلم با بودجه‌ی نسبتاً کم خود، توانسته است اتمسفری دلهره‌آور و گیرا خلق کند و برای علاقه‌مندان به فیلم‌های ماوراءالطبیعه با چاشنی درام، جذاب خواهد بود.

قدرت اصلی «وِیت‌بورد» در ایجاد حس تعلیق و ترس روانی است. کارگردان، کوین تنی، با استفاده‌ی هوشمندانه از موسیقی متن وهم‌آلود و فیلمبرداری که بر جزئیات تمرکز دارد، موفق شده است تنش را تا پایان فیلم حفظ کند. بازی بازیگران، به‌ویژه در نمایش اضطراب و ترس شخصیت اصلی، قابل قبول است و به باورپذیری داستان کمک می‌کند. فیلم از کلیشه‌های ژانر وحشت دهه ۸۰ بهره می‌برد اما تلاش می‌کند تا روایتی منسجم و تا حدی تازه ارائه دهد.

«وِیت‌بورد» در زیرژانر وحشت فراطبیعی قرار می‌گیرد و عناصری از معمایی و هیجان‌انگیز را نیز در خود جای داده است. این فیلم یادآور آثار دیگری است که در دهه‌ی ۸۰ به موضوع تسخیر روح و ارتباط با دنیای دیگر می‌پرداختند، اما با تمرکز بیشتر بر جنبه‌ی روانشناختی و روابط انسانی، سعی در متمایز کردن خود دارد. ریتم فیلم در قسمت‌هایی کند می‌شود، اما این کندی اغلب برای بنا نهادن پایه‌های ترس و آماده‌سازی برای اوج داستان است.

این فیلم با بودجه‌ای محدود ساخته شده، اما توانسته است تجربه‌ای سرگرم‌کننده و گاهی ترسناک را برای مخاطب فراهم کند. «وِیت‌بورد» نشان می‌دهد که چگونه با فیلمنامه‌ای قوی و کارگردانی خلاقانه می‌توان بدون نیاز به جلوه‌های ویژه‌ی پرهزینه، اثری ماندگار در ژانر وحشت خلق کرد. فضاسازی فیلم و موسیقی متن آن از نقاط قوت برجسته آن هستند که به خوبی حس اضطراب و دلهره را به بیننده منتقل می‌کنند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «شب اهریمنان» (Night of the Demons) که آن هم توسط کوین تنی کارگردانی شده و فضایی مشابه دارد، یا فیلم‌های کلاسیک دیگر دهه ۸۰ با مضمون احضار روح مانند «شیطان درون» (The Evil Within) را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.