We Are Still Here

اگر به دنبال تجربه‌ای در ژانر وحشت کلاسیک هستید که با فضاسازی قوی و بازی‌های باورپذیر، شما را میخکوب کند، «ما هنوز اینجا هستیم» انتخاب مناسبی است. این فیلم با ادای دین به آثار قدیمی‌تر ژانر، توانسته حس نوستالژیکی را در کنار ترس و دلهره به تماشاگر منتقل کند. کارگردانی تِد جیوجگان در خلق اتمسفر سنگین و وهم‌آلود، موفق عمل کرده و فیلمبرداری نیز به خوبی توانسته سرمای محیط و تنهایی شخصیت‌ها را به تصویر بکشد.

قدرت اصلی فیلم در فضاسازی و ایجاد تعلیق است. کارگردان با استفاده هوشمندانه از صدا، نور و دکور، موفق شده حس ترس را به شکلی تدریجی و آزاردهنده به مخاطب منتقل کند. بازی‌های باربارا کرمپتون و اندرو سنسنیگ نیز در نقش زوجی که با فقدان فرزندشان دست و پنجه نرم می‌کنند و در عین حال با نیرویی ماورایی روبرو هستند، قابل توجه است. ریتم فیلم شاید برای برخی کند به نظر برسد، اما این کندی در خدمت ساختار روایی و افزایش تنش است.

«ما هنوز اینجا هستیم» در دسته فیلم‌های «خانه تسخیر شده» (Haunted House) قرار می‌گیرد، اما با رویکردی که بیشتر بر جنبه‌های روانشناختی و کهن‌الگویی تمرکز دارد تا جامپ‌اسکرهای صرف. این فیلم ادای احترامی است به فیلم‌های ترسناک دهه ۷۰ و ۸۰ میلادی، به‌ویژه آثار لوچو فولچی، که سعی دارد با حفظ روح آن دوران، داستانی منسجم و گیرا ارائه دهد. این اثر در کنار تمرکز بر وحشت ماورایی، به مضامینی چون اندوه، فقدان و کنار آمدن با گذشته نیز می‌پردازد.

این فیلم در جلب نظر علاقه‌مندان به وحشت کلاسیک که به دنبال فضاسازی قوی و بازی‌های خوب هستند، موفق است. ترکیب ژانر وحشت با عناصر درام و پرداختن به شخصیت‌های باورپذیر، از نقاط قوت آن به شمار می‌رود. کارگردانی تِد جیوجگان با وجود تازه‌کار بودن در آن زمان، نشان از درک عمیق او از سینمای وحشت دارد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «نور تاریکی» (The Canal) محصول ۲۰۱۴، «خانه اشباح» (The Orphanage) محصول ۲۰۰۷ و «زیرزمین» (The Babadook) محصول ۲۰۱۴ را نیز تماشا کنید که همگی در خلق فضایی وهم‌آلود و پرداختن به مضامین روانشناختی موفق بوده‌اند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.