Murphy's Law

اگر به دنبال فیلمی اکشن با چاشنی طنز سیاه و بازی آشنای چارلز برانسون هستید، «قانون مورفی» می‌تواند گزینه‌ی خوبی باشد. کارگردانی جی. لی تامپسون، با وجود ریتم گاه کند، تلاش کرده تا فضایی پرتعلیق و در عین حال سرگرم‌کننده خلق کند. دیالوگ‌های تند و تیز و موقعیت‌های غیرمنتظره، بیننده را تا انتها با خود همراه می‌کند و فراتر از یک فیلم اکشن صرف، به روابط انسانی و چالش‌های اخلاقی نیز می‌پردازد.

قدرت اصلی فیلم در پویایی میان شخصیت اصلی و سارق جوان نهفته است. چارلز برانسون، با آن چهره‌ی همیشگی جدی و خشن خود، در اینجا کمی منعطف‌تر ظاهر می‌شود و لحظاتی از طنز تلخ را به نمایش می‌گذارد. همچنین، بازی کری اسنودگرس در نقش شخصیت منفی، به فیلم عمق می‌بخشد و تقابل او با مورفی، بر تنش داستان می‌افزاید. فیلمبرداری و فضاسازی دهه ۸۰ میلادی نیز به خوبی حس و حال آن دوران را منتقل می‌کند.

«قانون مورفی» را می‌توان در ژانر درام جنایی با رگه‌های اکشن و کمدی سیاه دسته‌بندی کرد. این فیلم تلاشی است برای فراتر رفتن از کلیشه‌های رایج در آثار چارلز برانسون و ارائه روایتی چندلایه که در آن، شخصیت‌ها فقط قربانی یا جلاد نیستند، بلکه با انگیزه‌های پیچیده‌تری درگیرند. فیلمنامه سعی دارد تا با ایجاد موقعیت‌های غیرمنتظره، پیش‌بینی‌پذیری داستان را کاهش دهد.

این اثر سینمایی، تجربه‌ای متفاوت از چارلز برانسون را به نمایش می‌گذارد؛ جایی که او علاوه بر صحنه‌های اکشن، با چالش‌های دراماتیک و کمدی نیز روبروست. فیلم، بیننده را با قوانین نانوشته‌ی زندگی و چگونگی غلبه بر مشکلات در شرایط سخت، آشنا می‌کند. همچنین، فضاسازی و موسیقی متن فیلم، به خوبی حس تعلیق و هیجان را برای مخاطب زنده نگه می‌دارد.

اگر از تماشای فیلم‌هایی با حال و هوای مشابه «قانون مورفی» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «تکاور» (Commando) با بازی آرنولد شوارتزنگر، «فرار از لس آنجلس» (Escape from L.A.) با بازی کرت راسل، یا حتی «جان سخت» (Die Hard) را نیز در پاپ‌کورن پیدا کرده و تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.