Bluff

اگر دلتنگ فضاهای نوستالژیک سینمای اکشن دهه هفتاد ایران هستید و از تماشای بازی بازیگرانی چون خسرو شکیبایی در نقش‌هایی متفاوت لذت می‌برید، «بلوف» می‌تواند گزینه‌ی خوبی باشد. این فیلم با وجود ضعف‌های احتمالی در فیلمنامه یا جلوه‌های ویژه، نماینده‌ای از سینمای گیشه آن دوران است که سعی داشت با تکیه بر عناصر هیجان‌انگیز و بازی‌های خوب، مخاطب را سرگرم کند. فضاسازی فیلم و موسیقی متن نیز به خوبی حس و حال فیلم‌های اکشن آن دوره را تداعی می‌کند.

قوی‌ترین نقطه قوت «بلوف» را می‌توان در حضور خسرو شکیبایی و شمایل‌سازی او از یک شخصیت کاریزماتیک و در عین حال مرموز جستجو کرد. رضا رویگری نیز در نقش مقابل، حضوری قدرتمند دارد. کارگردانی خاچیکیان، با وجود محدودیت‌های تولید، تلاش کرده تا صحنه‌های اکشن قابل قبولی را به تصویر بکشد. فیلمبرداری و تدوین نیز در خدمت پیشبرد داستان و حفظ ضرباهنگ آن هستند، هرچند که در مقایسه با استانداردهای سینمای امروز، ممکن است کمی ابتدایی به نظر برسند.

«بلوف» در ژانر اکشن-جنایی طبقه‌بندی می‌شود، اما با توجه به فضای کلی سینمای ایران در دهه هفتاد، عناصری از درام و حتی گاهی کمدی موقعیت نیز در آن دیده می‌شود. این فیلم تلاشی است برای ساخت یک اثر سرگرم‌کننده با تکیه بر تعقیب و گریز، درگیری‌های فیزیکی و کشمکش‌های داستانی که در نهایت به مفاهیم اخلاقی نیز نیم‌نگاهی دارد. این ژانر در سینمای ایران همواره با استقبال مخاطبان روبرو بوده است.

تماشای «بلوف» به شما فرصتی می‌دهد تا با یکی از آثار ساموئل خاچیکیان، کارگردان نام‌آشنای سینمای اکشن ایران، آشنا شوید. همچنین، تجربه‌ای از تماشای بازی متفاوت خسرو شکیبایی در یک نقش اکشن و جوان‌پسند خواهید داشت. این فیلم می‌تواند پنجره‌ای به سوی سینمای تجاری و سرگرم‌کننده ایران در دهه‌ای خاص باشد و نوستالژی دلنشینی را برای علاقه‌مندان این دوره ایجاد کند. فیلمبرداری و کارگردانی آن نیز نشان‌دهنده تلاش برای ارتقاء سطح کیفی فیلم‌های اکشن در آن زمان است.

اگر از تماشای فیلم‌های اکشن ایرانی با فضایی نوستالژیک و بازی‌های قوی لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «آخرین تلاش» (سعید عقیقی)، «بوی عطر خاک» (علی قوی‌تن) و همچنین آثار پلیسی-اکشن دهه شصت مانند «شتاب‌زده» (مجید قاری‌زاده) را نیز در پاپکورن جستجو کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.