Yaran

اگر از علاقه‌مندان به فیلم‌های اکشن کلاسیک ایرانی هستید که با سرمایه‌ی محدود، تلاش در ارائه‌ی داستانی پرهیجان داشته‌اند، «یاران» می‌تواند گزینه‌ی مناسبی باشد. حضور جمشید هاشم‌پور، بازیگر توانمند سینمای اکشن ایران، به همراه ایلوش خوشابه، نویدبخش تجربه‌ای از جنس تعقیب و گریز و درگیری‌های هیجان‌انگیز است. این فیلم، یادآور دورانی است که سینمای گیشه، بر پایه‌ی قهرمان‌پردازی و اکشن بنا می‌شد.

قدرت اصلی فیلم در ریتم نسبتاً تند و صحنه‌های اکشن آن نهفته است. کارگردانی ناصر مهدی‌پور، تلاش می‌کند تا با حفظ کشش داستانی، از افت ریتم جلوگیری کند. فیلمبرداری نیز در خدمت ارائه‌ی صحنه‌های اکشن و فضاسازی مناسب قرار گرفته است. البته، نباید فراموش کرد که «یاران» با محدودیت‌های تولید در سینمای آن سال‌ها روبرو بوده است، اما تلاش عوامل برای ارائه‌ی یک اثر سرگرم‌کننده قابل تقدیر است.

«یاران» در دسته‌ی فیلم‌های اکشن پلیسی و جنایی قرار می‌گیرد که در دهه‌ی شصت و هفتاد شمسی، بخش قابل توجهی از تولیدات سینمای ایران را به خود اختصاص داده بود. این سبک از فیلم‌ها معمولاً با محوریت قهرمانی منزوی یا گروهی از افراد که با خلافکاران و تبهکاران درگیر می‌شوند، داستان خود را پیش می‌برند. «یاران» نیز از این قاعده مستثنی نیست و تلاش دارد تا در چارچوب این ژانر، تجربه‌ای هیجان‌انگیز را برای مخاطب رقم بزند.

تماشای «یاران» می‌تواند تجربه‌ای نوستالژیک برای علاقه‌مندان به سینمای اکشن دهه‌ی هفتاد شمسی باشد. این فیلم، فرصتی است برای دیدن بازی‌های متفاوت جمشید هاشم‌پور در نقش‌هایی که به خوبی از پس آن‌ها برمی‌آید و همچنین آشنایی با فضای سینمای اکشن ایران در دورانی که هنوز تحت تأثیر فیلم‌های خارجی بود. فضاسازی و ریتم فیلم، نقاط قوت آن محسوب می‌شوند که می‌توانند مخاطب را سرگرم کنند.

اگر از تماشای فیلم‌های اکشن با محوریت قهرمانان سرسخت و درگیری‌های هیجان‌انگیز لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «تخت گاز» (ساخته‌ی سیروس مقدم)، «آخرین مهلت» (ساخته‌ی پرویز شهبازی) و «روز واقعه» (ساخته‌ی شهرام اسدی) را نیز از دست ندهید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.