Virangar

تماشای «ویرانگر» را به علاقه‌مندان به سینمای اکشن کلاسیک ایرانی، به‌خصوص آن‌هایی که دلتنگ حضور جمشید هاشم‌پور در نقش‌های اکشن هستند، پیشنهاد می‌کنیم. این فیلم با وجود کاستی‌هایش، توانسته است امضای طالبی را در خود داشته باشد و تجربه‌ای از سینمای اکشن دهه هفتاد ایران را ارائه دهد که شاید در کمتر فیلمی بتوان یافت. اگر به دنبال یک فیلم سرگرم‌کننده و هیجان‌انگیز هستید که بتواند شما را برای ساعتی از دغدغه‌های روزمره دور کند، «ویرانگر» می‌تواند گزینه‌ی مناسبی باشد.

بی‌شک، قوی‌ترین عنصر «ویرانگر»، حضور جمشید هاشم‌پور است. او با فیزیک بدنی مناسب و تجربه‌ی سال‌ها بازی در نقش‌های اکشن، بار اصلی فیلم را بر دوش می‌کشد. فیلمبرداری و تدوین نیز تلاش کرده‌اند تا صحنه‌های اکشن را تا حد امکان جذاب و نفس‌گیر جلوه دهند، هرچند که گاهی کیفیت جلوه‌های ویژه و صحنه‌سازی‌ها به اندازه‌ی استانداردهای امروزی نیست. کارگردانی ابوالقاسم طالبی نیز با ایجاد تعلیق و هیجان، سعی در حفظ کشش داستان دارد.

«ویرانگر» در دسته‌ی فیلم‌های اکشن ایرانی قرار می‌گیرد که در دهه‌ی هفتاد شمسی، با وجود محدودیت‌های تولید، تلاش می‌کردند تا ژانرهای پرطرفدار جهانی را بومی‌سازی کنند. این فیلم با محوریت یک قهرمان که با نیروهای شر مبارزه می‌کند، به دنبال ایجاد هیجان و سرگرمی برای مخاطب است. در زمان خود، این نوع فیلم‌ها توانستند بخشی از نیاز سینمادوستان به آثار اکشن را برطرف کنند.

با تماشای «ویرانگر»، مخاطب با یکی دیگر از آثار ابوالقاسم طالبی و البته نماد سینمای اکشن ایران، جمشید هاشم‌پور، آشنا می‌شود. این فیلم فرصتی است برای مرور سینمای اکشن دوران پس از جنگ و درک تلاش‌های سینماگران برای خلق آثاری در این ژانر. همچنین، علاقه‌مندان به بازیگری هاشم‌پور می‌توانند شاهد هنرنمایی او در یکی از نقش‌های به‌یادماندنی‌اش باشند.

اگر از این فیلم لذت بردید و به دنبال آثار مشابه هستید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «آخرین هجوم»، «روزهای زندگی» و «تشنج» را نیز تماشا کنید که همگی در ژانر اکشن بوده و حضور بازیگران شاخصی را در خود دارند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.