Goriz

تماشای «گریز» می‌تواند تجربه‌ای نوستالژیک برای علاقه‌مندان به سینمای دهه هفتاد ایران باشد. حضور فرامرز قریبیان، که همواره با انتخاب نقش‌های چالش‌برانگیز شناخته می‌شود، انگیزه‌ی کافی برای دیدن این فیلم است. علاوه بر این، درک چگونگی پرداخت کارگردان به موضوعات اجتماعی در آن دوران، و همچنین تماشای بازی بازیگرانی که شاید کمتر فرصت درخشش در آثار پرمخاطب‌تر را داشته‌اند، می‌تواند ارزش دیدن این فیلم را دوچندان کند. این فیلم دریچه‌ای است به سینمایی که در تلاش بود تا با محدودیت‌های خود، حرفی برای گفتن داشته باشد.

نقطه قوت اصلی «گریز» احتمالاً در بازی‌های درخشان بازیگران کلیدی آن، به خصوص فرامرز قریبیان است که توانایی‌اش در ایفای نقش‌های پیچیده بر کسی پوشیده نیست. فیلمبرداری و فضاسازی در آثار این دوره معمولاً با رویکردی واقع‌گرایانه همراه بود که به باورپذیری داستان کمک می‌کرد. با این حال، باید در نظر داشت که ممکن است ریتم فیلم و تدوین آن، با استانداردهای امروزی سینما تفاوت‌هایی داشته باشد و برخی مخاطبان جوان‌تر را با خود همراه نکند. اما برای کسانی که به دنبال کشف جنبه‌های کمتر دیده‌شده سینمای ایران هستند، این فیلم می‌تواند جذاب باشد.

تعیین ژانر دقیق برای «گریز» با توجه به اطلاعات محدود، دشوار است. اما با توجه به حضور بازیگران و فضای کلی سینمای آن دوره، می‌توان حدس زد که فیلم در دسته‌ی آثار اجتماعی، درام، و شاید با رگه‌هایی از تعلیق یا حتی جنایی قرار می‌گیرد. سینمای ایران در دهه هفتاد شمسی، غالباً به مسائل روزمره مردم، مشکلات اجتماعی و درگیری‌های درونی شخصیت‌ها می‌پرداخت و «گریز» نیز احتمالاً از این قاعده مستثنی نبوده است. این فیلم تلاش می‌کند تا در چارچوب ژانر خود، داستانی قابل تأمل را به تصویر بکشد.

تماشای «گریز» به مخاطب اجازه می‌دهد تا با یکی دیگر از آثار کارنامه‌ی فرامرز قریبیان آشنا شود و جنبه‌های کمتر دیده‌شده‌ای از توانایی‌های او را مشاهده کند. همچنین، درک فضای فرهنگی و اجتماعی ایران در دهه هفتاد از طریق قاب دوربین فیلمسازانی چون ناصر مهدی‌پور، تجربه‌ای ارزشمند است. این فیلم به ما یادآوری می‌کند که سینمای ایران، حتی در دوره‌هایی که با محدودیت‌های بیشتری روبرو بود، توانایی خلق آثاری با پیام‌های عمیق و بازی‌های ماندگار را داشته است.

اگر از تماشای فیلم‌هایی با بازی فرامرز قریبیان و فضایی مشابه لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم آثار کلاسیک دیگری چون «خاکستر سبز»، «روز باشکوه» و «عشق و مرگ» را نیز در پاپکورن جستجو و تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.