Outlaw

اگر به دنبال تجربه‌ای از سینمای اجتماعی و اکشن ایرانی هستید که در آن ستاره‌های نام‌آشنایی چون فرامرز قریبیان و جمشید هاشم‌پور حضور دارند، «یاغی» می‌تواند انتخابی قابل تامل باشد. فیلمبرداری و فضاسازی تلاش کرده‌اند تا حس و حال روزگار و موقعیت شخصیت‌ها را به خوبی منتقل کنند. تماشای این اثر به خصوص برای علاقه‌مندان به بازی‌های تاثیرگذار قریبیان و هاشم‌پور که در اوج کاری خود بودند، خالی از لطف نیست.

قدرت اصلی فیلم در بازی‌های گیرا و پرقدرت بازیگران اصلی، به‌ویژه فرامرز قریبیان و جمشید هاشم‌پور است که با حضور پررنگ خود، ضعف‌های احتمالی فیلمنامه و کارگردانی را تا حد زیادی پوشش می‌دهند. قریبیان در نقش معلم تبعیدی، صلابت و در عین حال رنجی درونی را به خوبی ایفا می‌کند و هاشم‌پور نیز شمایل مردی مقاوم و درگیر با مشکلات را به تصویر می‌کشد. تقابل این دو در کنار نقش‌آفرینی افسانه بایگان، نقاط قوت قابل توجهی به فیلم بخشیده است.

«یاغی» در ژانر اکشن-ماجراجویی قرار می‌گیرد، اما در بطن خود رگه‌هایی از درام اجتماعی و تقابل طبقاتی را نیز حمل می‌کند. این فیلم در دوره‌ای ساخته شده که سینمای ایران تلاش می‌کرد تا با الهام از سینمای روز جهان، داستان‌هایی با هیجان بیشتر و مضامین اجتماعی ملموس‌تر را روی پرده ببرد. کارگردانی جهانگیر جهانگیری در تلاش است تا با ایجاد تعلیق و نمایش درگیری‌ها، هیجان لازم را به مخاطب تزریق کند.

تماشای «یاغی» می‌تواند تجربه‌ای از سینمای دهه هفتاد شمسی ایران را با تمرکز بر بازی‌های قدرتمند و مضامین اجتماعی ارائه دهد. این فیلم فرصتی است تا با آثار کمتر دیده‌شده اما مهم این دوره سینمای ایران آشنا شد و از هنرنمایی بازیگران شاخص آن لذت برد. اگرچه فیلم از نظر فنی و روایی ممکن است بی‌نقص نباشد، اما اصالت و تلاش برای روایت داستانی تاثیرگذار، ارزش تماشا را به آن می‌بخشد.

اگر از «یاغی» لذت بردید و به دنبال فیلم‌هایی با حال و هوای مشابه هستید، تماشای فیلم‌هایی چون «سلطان» (مهدی فخیم‌زاده)، «قانون» (رحمت‌الله کردی) و «دره شاپرک‌ها» (فریال بهزاد) را به شما پیشنهاد می‌کنیم که هر کدام به نوعی به مضامین اجتماعی، مبارزه با ظلم و حضور بازیگران مطرح آن دوره می‌پردازند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.