Lucifer's Women

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت در سینمای وحشت دهه ۷۰ میلادی هستید و عطش کشف آثاری کمتر دیده‌شده و غرق در فضاهای گوتیک و آیین‌های مخوف را دارید، «زنان شیطان» می‌تواند گزینه جذابی باشد. این فیلم نماینده‌ای از موج فیلم‌های مستقل و اغلب تجربی آن دوران است که جسورانه به موضوعات تابو و تاریک می‌پردازد. با وجود ضعف‌های فنی و روایی، فضاسازی خاص فیلم و کنکاش در جنبه‌های تاریک روان انسان، می‌تواند برای علاقه‌مندان به زیرژانرهای خاص وحشت، سرگرم‌کننده باشد.

قدرت اصلی فیلم در فضاسازی و تلاش برای ایجاد اتمسفر وهم‌آلود نهفته است. کارگردانی تلاش کرده تا با استفاده از نورپردازی و دکور، حسی از سنگینی و تباهی را به بیننده منتقل کند. همچنین، بازی بازیگران، به‌خصوص در به تصویر کشیدن شخصیت‌های درگیر با جنون و وسواس، قابل توجه است، هرچند که فیلمنامه اجازه بروز کامل پتانسیل آن‌ها را نمی‌دهد. فیلمبرداری نیز در سکانس‌های خاص، توانسته تا حدی حس اضطراب و دلهره را القا کند.

«زنان شیطان» در دسته فیلم‌های وحشت روانشناختی با چاشنی ماوراءالطبیعه و جادوی سیاه قرار می‌گیرد. این فیلم در دورانی ساخته شده که سینمای وحشت به سمت کاوش در مضامین تاریک‌تر و مناسک مذهبی انحرافی گرایش پیدا کرده بود. در مقایسه با آثار هم‌دوره خود، «زنان شیطان» سعی در تلفیق داستان‌های وسوسه و سقوط اخلاقی با عناصر بصری صریح‌تر داشته است، هرچند که در اجرا، گاهی به سمت کلیشه‌ها گرایش پیدا می‌کند.

این فیلم فرصتی است تا با یکی از کارگردانان کمتر شناخته‌شده ژانر وحشت، پاول آراتوف، آشنا شویم و نگاهی به آثار سینمایی بیندازیم که در حاشیه جریان اصلی سینمای هالیوود شکل گرفته‌اند. «زنان شیطان» با وجود کاستی‌هایش، دریچه‌ای به سوی سینمای تجربی و جسور دهه ۷۰ می‌گشاید که در آن، مرزهای ژانرها و مضامین مورد بررسی، دائماً در حال جابجایی بود.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «شمع‌های سیاه» (Black Candles) محصول ۱۹۸۲ را برای فضاسازی مشابه و کاوش در آیین‌های شیطانی، و همچنین «شب دیو» (Night of the Demon) محصول ۱۹۵۷ را برای روایتی کلاسیک‌تر از تقابل با نیروهای تاریک، مشاهده کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.