Mimesis

اگر از آن دسته تماشاگرانی هستید که به دنبال تجربه‌ای متفاوت در ژانر وحشت می‌گردید و از فیلم‌هایی که باهوشمندانه به ریشه‌های ژانر خود ادای احترام می‌کنند، لذت می‌برید، «میمسیس» انتخاب مناسبی است. این فیلم با ترکیب عناصر آشنای فیلم‌های زامبی‌محور و فضایی مه‌آلود و پرتعلیق، هیجان را تا پایان حفظ می‌کند. کارگردانی داگلاس شولز در فضاسازی و ایجاد حس اضطراب موفق عمل کرده و بازی بازیگران، به‌ویژه در به تصویر کشیدن وحشت و سردرگمی شخصیت‌ها، قابل قبول است.

قدرت اصلی «میمسیس» در ایده اولیه و اجرای هوشمندانه آن نهفته است. فیلم به جای تقلید صرف، از عناصر آشنای ژانر وحشت به عنوان مصالحی برای ساختن داستانی جدید استفاده می‌کند. این رویکرد، که در آن مخاطب نیز به بخشی از بازی تبدیل می‌شود، به فیلم عمق می‌بخشد. هرچند ممکن است در بخش‌هایی با کمبود بودجه مواجه باشیم، اما خلاقیت در فیلمنامه و کارگردانی، این کمبودها را تا حد زیادی جبران کرده است.

«میمسیس» را می‌توان در دسته فیلم‌های ترسناک فراواقع‌گرایانه (meta-horror) طبقه‌بندی کرد. این ژانر اغلب با ارجاع به عناصر سینمایی، بازی با انتظارات تماشاگر و نقد درونی ژانر، تجربه‌ای منحصر به فرد ارائه می‌دهد. فیلم ادای دینی به «شب مردگان زنده» جورج رومرو است، اما پا را فراتر گذاشته و به بررسی ارتباط ما با فیلم‌های ترسناک و تأثیر آن‌ها بر زندگی واقعی می‌پردازد.

حضور بازیگرانی چون کورتنی گینز و سید هایدیگ، که سابقه‌ی درخشانی در سینمای وحشت دارند، به فیلم وزنی خاص می‌بخشد. بازی آن‌ها در نقش‌هایی که گاهی لایه‌هایی از کمدی سیاه را نیز در خود دارد، به خوبی از پس انتقال حس مورد نظر کارگردان برآمده است. این بازیگران با تجربه، به خوبی توانسته‌اند تعادل بین ترس و طنز را در فیلم حفظ کنند.

اگر از «میمسیس» لذت بردید و به دنبال تجربه‌های مشابه در ژانر وحشت هستید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «کلبه‌ای در جنگل» (The Cabin in the Woods) را برای رویکرد هوشمندانه به ژانر، «اره» (Saw) را برای بازی‌های مرگبار و معماگونه، و «مهمانی تولد» (Haunter) را برای فضاسازی وهم‌آلود و پیچش‌های داستانی از دست ندهید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.