It's Alive

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت در ژانر وحشت هستید که در کنار تعلیق و هیجان، شما را به فکر فرو ببرد، «زنده است» گزینه‌ی مناسبی است. این فیلم با فضاسازی خاص خود و ریتم داستانی که به تدریج ضربان قلب تماشاگر را بالا می‌برد، تجربه‌ای منحصر به فرد ارائه می‌دهد. بازی جان پی. رایان در نقش پدری سردرگم و در عین حال محافظه‌کار، یکی از نقاط قوت فیلم است که به خوبی تنش‌های درونی شخصیت را به تصویر می‌کشد. کارگردانی کوهن، با وجود محدودیت‌های بودجه، خلاقانه عمل کرده و توانسته اثری ماندگار خلق کند که همچنان پس از گذشت سال‌ها، مخاطب را با خود همراه سازد.

قوت اصلی «زنده است» در جسارت فیلمنامه و کارگردانی آن نهفته است. لری کوهن از کلیشه‌های رایج ژانر وحشت فاصله گرفته و به جای تمرکز صرف بر جلوه‌های ویژه یا صحنه‌های خونین، روی جنبه‌های روانشناختی و اجتماعی داستان تأکید می‌کند. پرداخت شخصیت‌ها، به خصوص والدین نوزاد، به گونه‌ای است که تماشاگر با آن‌ها همذات‌پنداری کرده و در موقعیت دشوارشان قرار می‌گیرد. این رویکرد، فیلم را به اثری عمیق‌تر و ماندگارتر تبدیل کرده است. همچنین، جلوه‌های ویژه فیلم، با توجه به سال ساخت، قابل قبول بوده و در خدمت داستان قرار گرفته‌اند.

«زنده است» در ژانر علمی-تخیلی و وحشت قرار می‌گیرد، اما همانطور که اشاره شد، المان‌های درام و اجتماعی نیز در آن به چشم می‌خورد. این فیلم در دوره‌ای ساخته شده که سینمای وحشت به دنبال کشف ایده‌های نو و جسورانه بود و «زنده است» به خوبی توانسته در این مسیر گام بردارد. مقایسه آن با آثاری چون «بچه رزماری» (Rosemary's Baby) نشان می‌دهد که چگونه می‌توان از مضامین آشنا، تفسیری تازه و هراس‌آور ارائه داد. این فیلم، نمونه‌ای موفق از سینمای مستقل و کم‌هزینه است که با ایده‌ای قوی، توانسته مخاطبان خاص خود را پیدا کند.

تماشای «زنده است» تجربه‌ای است که در آن، علاوه بر لذت بردن از تعلیق و هیجان ژانر وحشت، با مفاهیمی چون مسئولیت‌پذیری، قضاوت ناآگاهانه و همچنین چالش‌های اخلاقی در مواجهه با پدیده‌های ناشناخته روبرو می‌شوید. این فیلم به شما یادآوری می‌کند که گاهی ترسناک‌ترین هیولاها، در درون خود ما و در قضاوت‌هایمان ریشه دارند. ریتم مناسب و فیلمنامه منسجم، از دیگر دلایلی است که این اثر را به انتخابی ارزشمند برای علاقه‌مندان به سینمای خاص و متفاوت تبدیل می‌کند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «بچه رزماری» (Rosemary's Baby) ساخته‌ی رومن پولانسکی را برای درک بهتر زمینه‌های روانی و اجتماعی این اثر، و همچنین «شیطان» (The Omen) ساخته‌ی ریچارد دان را برای تجربه‌ی وحشتی مشابه با محوریت موجودی ماورایی، تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.