The Sexorcist

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت در دنیای فیلم‌های ترسناک دهه‌ی ۷۰ میلادی هستید که مرزهای ژانر را جابجا می‌کند، «سکسورسیست» می‌تواند گزینه‌ی جالبی باشد. این فیلم برای علاقه‌مندان به آثار ری دنیس استکلر و کسانی که از فیلم‌های جسورانه و خارج از جریان اصلی لذت می‌برند، جذابیت خواهد داشت. فیلمبرداری و فضاسازی آن، با وجود محدودیت‌های تولید، سعی در ایجاد حس اضطراب و ترس دارد و می‌تواند برای مخاطبی که با انتظارات درست به سراغش می‌رود، سرگرم‌کننده باشد.

قدرت اصلی «سکسورسیست» در جسارت سازندگانش برای ترکیب ژانرهای مختلف و پرداختن به مضامینی است که در آن دوران کمتر به آن‌ها پرداخته می‌شد. کارگردانی استکلر، با وجود ضعف‌های فنی احتمالی، در ایجاد اتمسفر و پیشبرد روایت، گاهی موفق عمل می‌کند. هرچند فیلم در بخش‌هایی ممکن است ریتم کندی داشته باشد یا در شخصیت‌پردازی کمی سطحی عمل کند، اما تلاش برای ایجاد یک تجربه‌ی بصری و روایی خاص، نکته‌ای قابل تأمل است.

«سکسورسیست» در دورانی ساخته شد که فیلم‌هایی مانند «جن‌گیر» (The Exorcist) تجربه‌ی تازه‌ای از ترس را به سینما آورده بودند. این فیلم با اضافه کردن عناصر ژانر بزرگسال، سعی در جذب مخاطبی گسترده‌تر و ارائه تفسیری متفاوت از جن‌گیری و فرقه‌های شیطانی داشت. این رویکرد، فیلم را در دسته‌بندی فیلم‌های ترسناک مستقل و نه چندان رایج قرار می‌دهد که به دنبال کشف مرزهای بصری و روایی ژانر بودند.

تماشای «سکسورسیست» می‌تواند بینشی نسبت به سینمای خاص ری دنیس استکلر و فیلم‌های ترسناک/بزرگسال دهه‌ی ۷۰ میلادی ارائه دهد. این فیلم شاید از نظر فنی بی‌نقص نباشد، اما در ایجاد فضایی خاص و پرداختن به سوژه‌هایی جسورانه، حرف‌هایی برای گفتن دارد. مخاطب با دیدن این اثر، با جنبه‌ای کمتر دیده‌شده از سینمای آن دوران آشنا می‌شود که تلاش می‌کرد تا در قالب‌های سنتی ژانر، نوآوری کند.

اگر از این فیلم لذت بردید و به دنبال آثار مشابه با فضایی تاریک و مضامینی جسورانه هستید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «جنون» (Madness) ساخته‌ی خود استکلر، «زنی که می‌زیست» (The Wicker Man) محصول ۱۹۷۳ با تم فرقه‌ی شیطانی، یا حتی برخی از آثار اندی وارول با رویکرد تجربی و مرز شکن خود را نیز امتحان کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.