Deadly Weapons

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت و خارج از چارچوب‌های معمول سینمای هالیوود هستید، «سلاح‌های مرگبار» می‌تواند گزینه‌ای جذاب باشد. این فیلم به خاطر حضور ستاره‌ی خاص خود، چستی مورگان، و سبک کارگردانی جسورانه‌ی دوریس ویشمن شهرت دارد. فضاسازی فیلم، اگرچه با استانداردهای امروزی فاصله دارد، اما در زمان خود توانسته بود مخاطبانی را با تکیه بر فرم، نه محتوا، جذب کند. تماشای این اثر، فرصتی است برای درک بهتر زیرشاخه‌ای خاص از سینمای مستقل دهه ۷۰ میلادی.

قدرت اصلی «سلاح‌های مرگبار» در شخصیت‌پردازی منحصر به فرد کریستال زسا زسا و حضور فیزیکی خیره‌کننده چستی مورگان است. فیلمنامه و بازی‌ها در سطح پایینی قرار دارند و ریتم فیلم گاه کند می‌شود، اما این ضعف‌ها با برجسته کردن ویژگی‌های بصری شخصیت اصلی و روایت انتقام‌گونه‌ی داستان، تا حدودی پوشش داده می‌شوند. فیلمبرداری و تدوین، اگرچه ساده هستند، اما در خدمت نمایش هرچه بهتر «سلاح‌های مرگبار» شخصیت اصلی قرار گرفته‌اند.

این فیلم در ژانر تریلر جنایی و بهره‌کشی (Exploitation) دسته‌بندی می‌شود. دوره طلایی این ژانر در دهه ۷۰ میلادی بود و فیلم‌هایی مانند «سلاح‌های مرگبار» با تمرکز بر موضوعات جسورانه، خشونت و شخصیت‌های اغراق‌شده، سعی در جذب مخاطب داشتند. کارگردان، دوریس ویشمن، یکی از چهره‌های شناخته‌شده در این سبک سینمایی است و آثار او اغلب با بودجه کم و رویکردی تجربی ساخته می‌شدند.

تماشای «سلاح‌های مرگبار» تجربه‌ای است برای درک سینمای مستقل و کم‌هزینه دهه ۷۰ آمریکا. این فیلم به شما نشان می‌دهد که چگونه با تکیه بر یک ایده مرکزی و یک ستاره‌ی خاص، می‌توان اثری را خلق کرد که علی‌رغم ضعف‌های فنی، در خاطر مخاطب بماند. این اثر، پنجره‌ای است به دنیای فیلم‌هایی که مرزهای سینمای جریان اصلی را به چالش می‌کشیدند.

اگر از فضای خاص و شخصیت‌محور «سلاح‌های مرگبار» لذت بردید، تماشای فیلم‌هایی مانند «Faster, Pussycat! Kill! Kill!» (۱۹۶۵) اثر راس مایر، «Foxy Brown» (۱۹۷۴) با بازی پم گریر، یا حتی «Kill Bill: Vol. 1» (۲۰۰۳) ساخته‌ی تارانتینو که ادای دینی به این سبک فیلم‌هاست، می‌تواند برایتان جذاب باشد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.