Earthquake

اگر به دنبال تجربه‌ی سینمای کلاسیک حادثه‌ای با جلوه‌های ویژه‌ی زمینی و هیجان‌انگیز هستید، «زلزله» می‌تواند گزینه‌ی جذابی باشد. این فیلم، نماینده‌ی دوران اوج فیلم‌های فاجعه‌محور دهه ۷۰ میلادی است و تماشای آن، فرصتی برای درک تحولات سینمای اکشن و درام است. بازی بازیگران کهنه‌کار هالیوود مانند چارلتون هستون و اوا گاردنر، به فیلم وزنی خاص می‌بخشد و در کنار ریتم نسبتاً تند، تجربه‌ی سرگرم‌کننده‌ای را ارائه می‌دهد.

بارزترین نقطه‌ی قوت فیلم، تلاش آن برای ایجاد حس واقعی فاجعه با استفاده از تکنیک‌های آن دوره است. جلوه‌های ویژه‌ی عملی و تخریب‌های گسترده، حتی پس از گذشت سال‌ها، همچنان تأثیرگذارند. کارگردانی مارک رابسون در به تصویر کشیدن هرج و مرج پس از زلزله قابل تقدیر است. از سوی دیگر، برخی شخصیت‌پردازی‌ها و روابط داستانی، به‌خصوص در بخش‌های عاشقانه، ممکن است کمی کلیشه‌ای و قابل پیش‌بینی به نظر برسند. فیلمنامه گاهی اوقات در پرداخت منطقی اتفاقات دچار لغزش می‌شود، اما کلیت اثر، روانی خود را حفظ می‌کند.

«زلزله» در اوج موج فیلم‌های فاجعه‌محور دهه ۷۰ میلادی ساخته شد؛ دورانی که هالیوود علاقه‌ی ویژه‌ای به خلق آثار عظیم با محوریت بلایای طبیعی داشت. فیلم‌هایی مانند «مهیب‌ترین برج» (The Towering Inferno) و «پوسیدون ماجراجویی» (The Poseidon Adventure) هم‌دوره با این اثر هستند. این ژانر، فرصتی را برای نمایش قدرت جلوه‌های ویژه و همدردی با مخاطب در موقعیت‌های بحرانی فراهم می‌کرد و «زلزله» نیز یکی از نمونه‌های قابل توجه این دوران است که تلاش می‌کند تا فراتر از صرف نمایش فاجعه، به ابعاد انسانی نیز بپردازد.

این فیلم گامی مهم در جهت گسترش تجربه‌ی سینمایی مخاطب با استفاده از سیستم صوتی «سنسوراند» (Sensurround) بود که سعی در ایجاد لرزش‌های فیزیکی در سالن سینما داشت. اگرچه این تکنولوژی امروزه منسوخ شده، اما در زمان خود انقلابی در تجربه‌ی تماشای فیلم‌های حادثه‌ای محسوب می‌شد. «زلزله» همچنین نشان داد که چگونه می‌توان با ترکیبی از درام انسانی و اکشن نفس‌گیر، فیلمی موفق و پرفروش خلق کرد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های کلاسیک حادثه‌ای مانند «پوسیدون ماجراجویی» (The Poseidon Adventure) را نیز تماشا کنید که فضایی مشابه و هیجان‌انگیز دارد، و همچنین «فرودگاه ۱۹۷۵» (Airport 1975) که چارلتون هستون در آن نقش مشابهی ایفا می‌کند و تجربه‌ای از سینمای حادثه‌ای دهه ۷۰ میلادی ارائه می‌دهد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.