The Sugarland Express

تماشای این فیلم برای علاقه‌مندان به سینمای اسپیلبرگ، فرصتی استثنایی برای دیدن ریشه‌های سبک کارگردانی اوست. «قطار سریع‌السیر شوجرگلند» با وجود ریتم گاه کند و شخصیت‌پردازی نه چندان عمیق، مملو از لحظات دراماتیک و پرتنش است که نشان از نبوغ اسپیلبرگ در فضاسازی و خلق موقعیت‌های نفس‌گیر دارد. بازی درخشان گولدی هاون که پیش از این بیشتر در نقش‌های کمدی دیده می‌شد، یکی از نقاط قوت اصلی فیلم است که توانسته عمق و پیچیدگی شخصیت لو-جین را به خوبی به تصویر بکشد.

قدرت فیلم در نمایش جنون و ناامیدی شخصیت‌هایی است که برای رسیدن به هدفشان، دست به هر کاری می‌زنند. اسپیلبرگ با فیلمبرداری پویا و استفاده از موسیقی متن تاثیرگذار، حس تعقیب و گریز و اضطراب را به خوبی به تماشاگر منتقل می‌کند. هرچند برخی منتقدان ریتم فیلم را کند و برخی اتفاقات را غیرمنطقی دانسته‌اند، اما نباید فراموش کرد که این فیلم در دوره‌ای ساخته شده که سینمای آمریکا در حال تجربه تحولات زیادی بوده و اسپیلبرگ جوان تلاش کرده تا روایتی متفاوت و تاثیرگذار ارائه دهد.

این فیلم در ژانر درام جنایی و جاده‌ای (Road Movie) قرار می‌گیرد. ترکیب این ژانرها با نگاه کارگردان به مضامینی چون خانواده، عشق و تلاش برای بقا، اثری منحصر به فرد خلق کرده است. «قطار سریع‌السیر شوجرگلند» فضایی بین کمدی سیاه و تراژدی دارد و تماشاگر را با شخصیت‌هایی روبرو می‌کند که در موقعیت‌های دشوار، تصمیمیات عجیب و غریبی می‌گیرند.

تماشای این فیلم به شما درک بهتری از توانایی‌های اولیه اسپیلبرگ می‌دهد و نشان می‌دهد که چگونه او توانسته با بودجه‌ای محدود و داستانی ساده، اثری ماندگار خلق کند. همچنین، این فیلم دیدگاهی تازه به بازیگری گولدی هاون ارائه می‌دهد و او را فراتر از کلیشه‌های رایج معرفی می‌کند. درک ریشه‌های سینمای اسپیلبرگ و آشنایی با فیلمنامه‌هایی که بعدها الهام‌بخش آثار بزرگ او شدند، از دیگر دستاوردهای تماشای این اثر است.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «دوئل» (Duel) ساخته خود اسپیلبرگ برای درک بهتر سبک اولیه او، «بانی و کلاید» (Bonnie and Clyde) برای فضای مشابه فرار و یاغی‌گری، و «راننده تاکسی» (Taxi Driver) برای تصویر واقع‌گرایانه از جامعه و شخصیت‌های در حاشیه را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.