Black Belt Jones

اگر به دنبال یک فیلم سرگرم‌کننده، پر زد و خورد و با رگه‌هایی از طنز ناخواسته هستید، «بلک بلت جونز» می‌تواند انتخاب مناسبی باشد. این فیلم، خود را خیلی جدی نمی‌گیرد و همین موضوع باعث شده تا با وجود ضعف‌های داستانی و بازیگری، تماشای آن لذت‌بخش باشد. حضور جیم کلی در نقش اصلی، با حرکات رزمی چشم‌نوازش، یکی از نقاط قوت فیلم به شمار می‌رود.

قدرت اصلی فیلم در صحنه‌های اکشن و مبارزات آن نهفته است. جیم کلی، با سابقه‌ای که در فیلم‌هایی چون «اژدها وارد می‌شود» (Enter the Dragon) دارد، انرژی و مهارت خود را به نمایش می‌گذارد. همچنین، حضور گلوریا هندری در کنار او، جلوه بصری خوبی به سکانس‌های مبارزه می‌بخشد. فضاسازی فیلم نیز کاملاً حال و هوای دهه ۷۰ را تداعی می‌کند؛ از لباس‌ها و مدل موها گرفته تا موسیقی متن.

«بلک بلت جونز» در ژانر اکشن و بلک‌سپلوتیشن قرار می‌گیرد. این زیرژانر که در دهه ۷۰ میلادی محبوبیت یافت، معمولاً بر شخصیت‌های سیاه‌پوست، موسیقی فانک و سول، و مضامین اجتماعی و گاهی انتقادی تمرکز داشت. فیلم‌های این سبک اغلب با بودجه کم ساخته می‌شدند و به همین دلیل، گاهی شاهد کیفیت پایین در جلوه‌های ویژه یا فیلمنامه بودیم، اما در عوض، سرشار از انرژی و خلاقیت بودند. «بلک بلت جونز» یکی از همین آثار است که تلاش می‌کند تا عناصر اکشن و رزمی را با فضای فرهنگی خاص خود ترکیب کند.

تماشای «بلک بلت جونز» تجربه‌ای نوستالژیک از سینمای دهه ۷۰ را به شما هدیه می‌دهد. این فیلم، با وجود ضعف‌هایش، به خاطر صحنه‌های اکشن هیجان‌انگیز و بازی کاریزماتیک جیم کلی، در خاطر می‌ماند. همچنین، فضاسازی و موسیقی متن فیلم، شما را به دوران گذشته می‌برد و حس و حالی منحصر به فرد به تجربه تماشای آن می‌بخشد.

اگر از تماشای فیلم‌های اکشن دهه ۷۰ با تم بلک‌سپلوتیشن و مبارزات رزمی لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «کلیئوپاترا جونز» (Cleopatra Jones) با بازی تامی رت ویلیامز را نیز ببینید که فضایی مشابه دارد، یا به سراغ فیلم‌های اکشن مدرن‌تری مانند «سقوط آسمانی» (Olympus Has Fallen) با بازی جرارد باتلر بروید که اگرچه در ژانری متفاوت است، اما هیجان و ضرباهنگ مشابهی را ارائه می‌دهد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.