Necromancy

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت و کمیاب در سینمای وحشت دهه ۷۰ میلادی هستید، «نکرومنسى» می‌تواند جذاب باشد. حضور اورسن ولز، هرچند در نقشی که شاید تمام پتانسیل او را شکوفا نمی‌کند، و فضاسازی وهم‌آلود فیلم، از دلایلی است که ارزش دیدن را به آن می‌بخشد. همچنین، پیچیدگی‌های مربوط به نسخه‌های مختلف فیلم و تاریخچه انتشار پرفراز و نشیب آن، به جذابیت این اثر افزوده است.

قدرت اصلی فیلم در فضاسازی و اتمسفر سنگین آن نهفته است. فیلمبرداری و موسیقی متن به خوبی توانسته‌اند حس تعلیق و ترس را به بیننده منتقل کنند، به‌خصوص در سکانس‌هایی که عرفان و جادو در مرکز توجه قرار می‌گیرند. با این حال، فیلمنامه گاهی دچار افت ریتم شده و برخی صحنه‌ها ممکن است برای مخاطب عام کمی کشدار به نظر برسند. بازی پاملا فرانکل نیز قابل قبول است و او به خوبی توانسته تحول شخصیت خود را به تصویر بکشد.

«نکرومنسى» در دوران اوج فیلم‌های وحشت با تم جادوگری و شیطان‌گرایی ساخته شده است. این فیلم را می‌توان در کنار آثاری چون «بچه رزماری» (Rosemary's Baby) و «شیطان سوار می‌شود» (The Devil Rides Out) قرار داد، هرچند که به بلوغ و تأثیرگذاری آن‌ها نمی‌رسد. کارگردان، برت آی. گوردون، بیشتر به خاطر فیلم‌های علمی-تخیلی با موجودات غول‌پیکر شناخته می‌شود و این اثر، تلاشی متفاوت از سوی او در ژانر وحشت محسوب می‌شود.

تماشای «نکرومنسى» تجربه‌ای از سینمای وحشت کمتر دیده‌شده را ارائه می‌دهد که تلاش می‌کند مفاهیم عرفانی و ترس‌های روانشناختی را در هم بیامیزد. حضور اورسن ولز و فضاسازی خاص دهه ۷۰، به این فیلم جذابیت خاصی بخشیده است. همچنین، درک چالش‌های تولید و انتشار فیلم‌های مستقل در آن دوران، از دیگر دستاوردهای تماشای این اثر است.

اگر از فضاسازی وهم‌آلود و تم‌های جادوگری در «نکرومنسى» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «شیطان سوار می‌شود» (The Devil Rides Out) با بازی کریستوفر لی، «مراسم» (The Wicker Man) محصول ۱۹۷۳ با فضای فولک هورور و «بچه رزماری» (Rosemary's Baby) را نیز تماشا کنید که هر سه در پرداخت این مضامین استادانه عمل کرده‌اند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.