Daughters of Satan

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت در ژانر وحشت دهه ۷۰ میلادی هستید و از فضاسازی‌های وهم‌آلود و داستان‌هایی با محوریت جادوگری و ماوراءالطبیعه لذت می‌برید، «دختران شیطان» می‌تواند انتخابی جذاب باشد. این فیلم با وجود بودجه محدود و برخی کاستی‌ها، توانسته است حس تعلیق و ترس را به خوبی منتقل کند. علاوه بر این، دیدن تام سِلِک جوان در یکی از اولین نقش‌های اصلی‌اش، برای علاقه‌مندان به کارهای بعدی او، خالی از لطف نیست. لوکیشن‌های فیلیپین نیز به فیلم حال و هوایی منحصر به فرد بخشیده است.

قوت اصلی فیلم را می‌توان در ایده مرکزی و فضاسازی آن دانست. شباهت زن درون نقاشی به همسر شخصیت اصلی، بستری عالی برای شکل‌گیری تعلیق و ترس فراهم می‌کند. موسیقی متن و برخی سکانس‌ها نیز در ایجاد حس وحشت موفق عمل کرده‌اند. تام سِلِک نیز با بازی خود، به فیلم کمک کرده تا از یک اثر صرفاً متوسط فراتر رود و جذابیت بیشتری برای مخاطب داشته باشد. فیلمبرداری در لوکیشن‌های فیلیپین نیز به آن بُعدی بصری و خاص بخشیده است.

«دختران شیطان» در ژانر وحشت قرار می‌گیرد، اما بیشتر به سمت وحشت فراطبیعی و occcult گرایش دارد تا وحشت اسلشر رایج در آن دوران. این فیلم بخشی از موج فیلم‌های ترسناک ارزان‌قیمت دهه ۷۰ میلادی است که اغلب به موضوعاتی چون جادوگری، شیاطین و نیروهای ماورایی می‌پرداختند. کارگردانی «هولینگزورث موریس» تلاش کرده تا با استفاده از فضاسازی و تعلیق، اثری گیرا خلق کند، هرچند محدودیت‌های بودجه در جزئیات فیلم مشهود است.

تماشای این فیلم به شما این امکان را می‌دهد که با یکی از آثار کمتر دیده‌شده ژانر وحشت دهه ۷۰ آشنا شوید. همچنین، فرصتی است برای دیدن تام سِلِک در نقشی متفاوت و در اوایل مسیر حرفه‌ای‌اش. فضای بکر و کمتر استفاده شده فیلیپین در این فیلم، تجربه‌ای بصری تازه به مخاطب ارائه می‌دهد و می‌تواند برای علاقه‌مندان به سینمای exploitation جذاب باشد.

اگر از فضای وهم‌آلود و داستان‌های جادوگری در «دختران شیطان» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «جن‌گیر» (The Exorcist) برای فضاسازی ترسناک، «مادر اشک‌ها» (The Mother of Tears) برای جنبه‌های occult و جادوگری، و «وردهای شیطانی» (Spell) را نیز در برنامه تماشای خود قرار دهید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.