Butterfly

اگر به دنبال درام‌های جنایی با لایه‌های روانشناختی عمیق و فضایی نوستالژیک هستید، «پروانه» می‌تواند گزینه‌ی جذابی باشد. با وجود امتیاز نه چندان بالای خود در آی‌ام‌دی‌بی، این فیلم حرف‌های زیادی برای گفتن دارد. بازی‌ها، به‌خصوص از سوی استیسی کیچ و اورسن ولز، قابل توجه است و پیل زادورا نیز در نقش کادی، حضوری پررنگ و جنجالی دارد که جایزه گلدن گلوب بهترین تازه‌وارد را برای او به ارمغان آورد. موسیقی متن انیو موریکونه نیز به غنای اثر افزوده و حس و حال فیلم را تقویت می‌کند. این فیلم، تجربه‌ای متفاوت از سینمای دهه ۸۰ میلادی ارائه می‌دهد که شاید برای همه خوشایند نباشد، اما قطعاً فراموش‌شدنی نیست.

نقاط قوت «پروانه» را باید در جسارت روایی آن جستجو کرد. فیلمنامه، هرچند گاهی دچار افت و خیز می‌شود، اما توانسته است تنش لازم را تا انتها حفظ کند. بازی‌ها، به‌ویژه نقش‌آفرینی استیسی کیچ در نقش پدری درگیر و اورسن ولز به عنوان قاضی، ستودنی است. پیل زادورا نیز با وجود تمام حواشی، توانسته تصویری گیرا از دختری پیچیده و اغواگر ارائه دهد. فیلمبرداری، هرچند شاید در سطح آثار پرهزینه هالیوودی نباشد، اما در خدمت فضاسازی اثر قرار گرفته و حس و حال دهه ۳۰ میلادی را به خوبی تداعی می‌کند. ریتم فیلم در نیمه اول کمی کند است، اما در نیمه دوم شتاب می‌گیرد و مخاطب را با خود همراه می‌کند.

«پروانه» در ژانر درام جنایی طبقه‌بندی می‌شود، اما رگه‌هایی از تریلر روانشناختی و حتی درام خانوادگی (البته از نوعی بسیار تاریک) را نیز در خود دارد. این فیلم با الهام از آثار جیمز ام. کین، به مضامینی چون طمع، شهوت و روابط پیچیده خانوادگی می‌پردازد. فضای دهه ۳۰ میلادی و تمرکز بر روابط ممنوعه، آن را از بسیاری از فیلم‌های هم‌دوره‌اش متمایز می‌کند. این فیلم را می‌توان در کنار آثاری قرار داد که به کاوش در جنبه‌های تاریک‌تر طبیعت انسان می‌پردازند و مرزهای اخلاقی را به چالش می‌کشند.

تماشای «پروانه» تجربه‌ای است که می‌تواند دیدگاه شما را نسبت به سینمای آن دوران و همچنین بازیگری پیل زادورا تغییر دهد. این فیلم، با وجود جنجال‌های پیرامونش، اثری است که به دلیل جسارت در پرداختن به موضوعات تابو و بازی‌های قوی، ارزش دیده شدن را دارد. درک پیچیدگی‌های شخصیت‌ها و انگیزه‌های پنهان آن‌ها، لذت تماشای این فیلم را دوچندان می‌کند. همچنین، موسیقی متن فراموش‌نشدنی انیو موریکونه، خود به تنهایی دلیلی برای دیدن این اثر است.

اگر از فضای درام‌های جنایی با کشش‌های عاطفی و شخصیت‌های خاکستری لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «طلوع در امپایر استیت» (Empire State) با بازی درایون بیلی و لیام کانینگهام، یا «خون رانی» (Blood Simple) اثر برادران کوئن را نیز در پاپ‌کورن تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.