Myra Breckinridge

اگر به دنبال تجربه‌ای سینمایی خارج از کلیشه‌ها هستید و از فیلم‌هایی که جسارت پرداختن به موضوعات تابو را دارند لذت می‌برید، «مایرا برکینریج» می‌تواند انتخابی جذاب باشد. حضور ستارگانی چون ریچارد بنجامین، راکل ولش، جان هیوستون و به خصوص می وست فقید، به تنهایی ارزش تماشا کردن را به فیلم می‌بخشد. این فیلم، دریچه‌ای به سینمای تجربی و فرهنگی دهه ۷۰ میلادی است و تماشای آن فرصتی برای درک چالش‌ها و نوآوری‌های آن دوران خواهد بود.

قدرت اصلی فیلم در جسارت و بی‌پرده‌گی آن نهفته است. فیلمنامه سعی دارد با طنزی سیاه و گاه تند، به نقد جامعه و هالیوود بپردازد. بازی‌ها، به ویژه حضور می وست که آخرین نقش‌آفرینی برجسته او محسوب می‌شود، قابل توجه است. با این حال، فیلمنامه گاهی دچار افت ریتم شده و کارگردانی مایکل سارنه نیز نتوانسته است تمام پتانسیل داستانی را به درستی به تصویر بکشد. فیلمبرداری نیز در خدمت روایت است اما نوآوری خاصی ارائه نمی‌دهد.

«مایرا برکینریج» را می‌توان در ژانر کمدی قرار داد، اما این کمدی، از نوع رایج و گیشه پسند نیست. این فیلم بیشتر به سمت کمدی سیاه، ساتیر و حتی درام گرایش دارد. موضوعات مطرح شده در فیلم، به خصوص در دهه‌ی ۷۰، بسیار رادیکال بودند و همین امر باعث شد که فیلم با واکنش‌های متفاوتی روبرو شود. این فیلم تلاش می‌کند تا با استفاده از طنز، به مسائل اجتماعی و هویتی بپردازد و مرزهای ژانر کمدی را جابجا کند.

تماشای «مایرا برکینریج» می‌تواند درک شما را از سینمای تجربی و جسورانه‌ی دهه‌های گذشته افزایش دهد. این فیلم به شما نشان می‌دهد که چگونه سینما می‌تواند به عنوان ابزاری برای بیان دیدگاه‌های انتقادی و به چالش کشیدن هنجارهای اجتماعی مورد استفاده قرار گیرد. همچنین، فرصتی است برای دیدن بازیگرانی که هر کدام در زمان خود ستاره بوده‌اند، در اثری که شاید از بهترین کارهای آن‌ها نباشد، اما قطعاً از جنجالی‌ترین آن‌هاست.

اگر از این فیلم لذت بردید و به دنبال آثار مشابهی هستید که با جسارت به موضوعات اجتماعی پرداخته‌اند یا فضایی نوستالژیک از هالیوود قدیم را به تصویر می‌کشند، تماشای آثاری چون «کاباره» (Cabaret) یا «دکتر استرنجلو» (Dr. Strangelove) را به شما پیشنهاد می‌کنیم که هر دو با نگاهی انتقادی و طنزی گزنده به مسائل روز خود پرداخته‌اند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.