The Twelve Chairs

اگر به دنبال فیلمی هستید که هم لبخند بر لبانتان بنشاند و هم درکی از دوران پر تلاطم پس از انقلاب روسیه به شما بدهد، «دوازده صندلی» انتخاب مناسبی است. مل بروکس، استاد کمدی، در این فیلم، روایتی متفاوت از آثار پرهیاهویش ارائه می‌دهد که ترکیبی از ماجراجویی، طنز و کمی درام است. بازی درخشان ران مودی در نقش اشراف‌زاده‌ای که روزگارش سپری شده، به همراه حضور فرانک لانگلا و دوم دلایز، فیلم را تماشایی‌تر کرده است.

قدرت اصلی فیلم در فیلمنامه منسجم و شخصیت‌پردازی‌های دوست‌داشتنی آن نهفته است. بروکس توانسته با حفظ ریتم مناسب، داستانی جذاب را روایت کند که از افتادن در دام کمدی صرف یا درام سنگین پرهیز می‌کند. هرچند برخی منتقدان معتقدند این فیلم به اندازه آثار دیگر بروکس، خلاقیت و جنون ندارد، اما همین کنترل‌شده بودن، به آن عمق و گیرایی خاصی بخشیده که تماشاگر را با خود همراه می‌کند.

«دوازده صندلی» در ژانر کمدی-درام جای می‌گیرد، اما با رگه‌های قوی از ماجراجویی و حتی کمی تم استیجت (جستجو). این فیلم، تصویری طنزآمیز از تلاش انسان‌ها برای بقا و یافتن ثروت در شرایط دشوار اجتماعی و سیاسی ارائه می‌دهد. فضای شوروی پس از انقلاب، بستری مناسب برای خلق موقعیت‌های کمدی و دراماتیک فراهم آورده است.

تماشای «دوازده صندلی» شما را با یکی از آثار کمتر دیده‌شده اما ارزشمند مل بروکس آشنا می‌کند. این فیلم، درک بهتری از دوران تاریخی خاص خود و همچنین توانایی بروکس در ساخت آثاری فراتر از کمدی‌های صرفاً بزن‌بزن را به شما می‌دهد. بازی‌های خوب و فیلمنامه‌ای که هم سرگرم‌کننده است و هم کمی تأمل‌برانگیز، از دیگر دستاوردهای این اثر برای مخاطب محسوب می‌شود.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «کلاهبردار بزرگ» (The Great Chase) با فضای کمدی ماجراجویانه مشابه، «برادوی دنی رز» (Broadway Danny Rose) وودی آلن با نگاهی به دنیای کلاهبرداران و هنرمندان، و همچنین «آخرین قهقهه» (The Last Laugh) فرد نیبلوی با رویکردی دراماتیک‌تر به سقوط جایگاه اجتماعی را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.