Somebody Killed Her Husband

اگر به دنبال یک فیلم جنایی-کمدی با حال و هوای دهه ۷۰ میلادی هستید و از بازی فارا فاست (Farrah Fawcett) در نقش زنی که از زندگی روزمره خود فاصله می‌گیرد، لذت می‌برید، این فیلم می‌تواند گزینه‌ی سرگرم‌کننده‌ای باشد. «کسی شوهرش را کشت» تجربه‌ای متفاوت از کارهای معمول فارا فاست ارائه می‌دهد و تلاش می‌کند با ادای دین به فیلم‌های معمایی کلاسیک، داستانی آشنا را با رویکردی جدید روایت کند. این اثر برای علاقه‌مندان به فیلم‌های تلویزیونی آن دوران و کسانی که به دنبال اثری با فضاسازی نوستالژیک هستند، جذاب خواهد بود.

نقاط قوت اصلی فیلم را می‌توان در بازیگران آن، به خصوص حضور فارا فاست و جف بریجز (Jeff Bridges)، جستجو کرد. فاست تلاش می‌کند تصویری متفاوت از کلیشه‌های خود ارائه دهد و بریجز نیز با انرژی همیشگی‌اش، به شخصیت معشوق رنگ و بو می‌بخشد. کارگردانی لیمونت جانسون (Lamont Johnson) نیز سعی در حفظ تعادل بین عناصر کمدی و درام دارد، اما گاهی فیلمنامه و ریتم روایت، این تلاش را کمرنگ می‌کند. فیلمبرداری (که توسط فیلمبرداران شناخته‌شده‌ای انجام شده) می‌توانست بهتر باشد و در برخی صحنه‌ها، از کیفیت کار کاسته است.

این فیلم در دوره زمانی خاصی ساخته شده که فیلم‌های تلویزیونی تلاش می‌کردند تا با الهام از آثار سینمایی، ژانرهای مختلف را با هم ترکیب کنند. «کسی شوهرش را کشت» در ژانر کمدی-درام-جنایی قرار می‌گیرد و سعی دارد با الهام از فیلم‌هایی مانند «شاراد» (Charade)، فضایی پرتعلیق و در عین حال سرگرم‌کننده خلق کند. اما نتیجه نهایی بیشتر به یک فیلم تلویزیونی با بودجه متوسط شباهت دارد تا یک اثر سینمایی برجسته. این فیلم در کنار آثار کلاسیک‌تر این ژانر، کمی رنگ می‌بازد.

تماشای این فیلم می‌تواند فرصتی برای دیدن بازیگران مشهوری چون فارا فاست و جف بریجز در اوایل دوران حرفه‌ای‌شان باشد. همچنین، اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت از فیلم‌های جنایی هستید که عنصر کمدی و رمانتیک نیز در آن دخیل باشد، این فیلم می‌تواند رضایت شما را جلب کند. فضاسازی دهه ۷۰ و حس نوستالژیک آن، از دیگر جذابیت‌های احتمالی این اثر برای مخاطب است.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «شاراد» (Charade) با بازی کری گرانت و آدری هپبورن را برای تجربه یک معمایی-رمانتیک کلاسیک، «خانم دالووی» (Mrs. Dalloway) ساخته سال ۱۹۹۷ برای درام روانشناختی پیچیده، و «خواب بزرگ» (The Big Sleep) ساخته ۱۹۴۶ را برای غرق شدن در دنیای کارآگاهی و فضاهای تیره و تاریک، تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.