Mara

اگر به ژانر وحشت با رگه‌هایی از معمایی و روانشناختی علاقه دارید و از فضاسازی‌های دلهره‌آور و اتمسفر سنگین لذت می‌برید، «مارا» می‌تواند گزینه‌ی مناسبی باشد. بازی اولگا کوریلنکو در نقش زنی که با شیاطین درونی و بیرونی دست و پنجه نرم می‌کند، قابل توجه است و فیلمبرداری نیز در خدمت ایجاد حس ترس و انزوا عمل می‌کند. این فیلم برای کسانی که از داستان‌های مبتنی بر باورهای عامیانه و افسانه‌های ترسناک استقبال می‌کنند، جذاب خواهد بود.

قدرت اصلی «مارا» در اتمسفر و فضاسازی آن نهفته است؛ کارگردان، کلایو تونگ، موفق شده تا حس تعلیق و ترس را به خوبی منتقل کند، به خصوص در صحنه‌هایی که شخصیت‌ها با پدیده‌ی فلج خواب مواجه می‌شوند. بازی خوب اولگا کوریلنکو، که توانسته پیچیدگی‌های روحی شخصیت خود را به تصویر بکشد، نیز از نقاط قوت فیلم محسوب می‌شود. با این حال، فیلمنامه گاهی دچار افت ریتم شده و برخی از عناصر داستانی می‌توانستند با پرداخت بیشتری ارائه شوند.

«مارا» در ژانر وحشت قرار می‌گیرد، اما با رویکردی که به عناصر معمایی و روانشناختی نیز می‌پردازد. این فیلم وام‌دار پدیده‌ی شناخته‌شده‌ی «فلج خواب» است که در فرهنگ‌های مختلف با نام‌هایی چون «غول چراغ جادو» یا «خواب‌نما» شناخته می‌شود. فیلم تلاش می‌کند تا با ترکیب این افسانه با یک پرونده‌ی جنایی، تجربه‌ی تازه‌ای در ژانر وحشت ارائه دهد.

این فیلم به دلیل فضاسازی قوی و استفاده‌ی خلاقانه از مفهوم فلج خواب، تجربه‌ای متفاوت در ژانر وحشت ارائه می‌دهد. بازی اولگا کوریلنکو در نقش اصلی، به خصوص در به تصویر کشیدن آسیب‌پذیری و ترس درونی شخصیت، ستودنی است. اگرچه فیلمنامه ممکن است در بخش‌هایی کمی قابل پیش‌بینی باشد، اما توانسته تا حدودی حس تعلیق و ترس را حفظ کند و مخاطب را تا انتها درگیر نگه دارد.

اگر از فضاسازی وهم‌آلود و داستان‌های مبتنی بر موجودات ماورایی که در خواب به سراغ قربانیانشان می‌آیند لذت بردید، تماشای فیلم‌هایی چون «حلقه» (The Ring) با ایده شبکه‌ی نفرین‌شده و «جن‌گیر» (The Exorcist) با تمرکز بر تسخیر و مبارزه با نیروهای شیطانی، می‌تواند برایتان جذاب باشد. همچنین، فیلم «زیر سایه» (Under the Shadow) با الهام از افسانه‌های محلی و فضایی پر از تعلیق، تجربه‌ی مشابهی را ارائه می‌دهد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.