The Wannabe

اگر به درام‌های جنایی با تمرکز بر شخصیت‌پردازی و کاوش در جنبه‌های تاریک روان انسان علاقه‌مند هستید، «هرگز نخواهی شد» می‌تواند تجربه‌ای جذاب باشد. این فیلم نگاهی است به مردی که در رویاهای خود غرق شده و تلاش می‌کند تا در دنیایی که متعلق به او نیست، جایی برای خود دست و پا کند. بازی خوب بازیگران، به خصوص در به تصویر کشیدن شخصیت‌های دوگانه و ناکام، ارزش دیدن این اثر را دوچندان می‌کند.

قدرت اصلی فیلم در پرداختن به شخصیت توماس است. او نه یک قهرمان است و نه یک ضدقهرمان کلاسیک. او صرفاً فردی است که در آرزوهایش گم شده و این حس همذات‌پنداری (یا شاید درک) با او، حتی زمانی که دست به اعمال مجرمانه می‌زند، یکی از نقاط قوت فیلم محسوب می‌شود. رابطه‌ی او با همسرش نیز لایه‌ی دیگری به این درام اضافه می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه وسواس یک نفر می‌تواند زندگی اطرافیانش را نیز تحت تاثیر قرار دهد.

«هرگز نخواهی شد» در ژانر درام جنایی قرار می‌گیرد، اما با رویکردی متفاوت به داستان‌های مافیایی. این فیلم بیشتر به جنبه‌های روانشناختی و شخصیت‌محور می‌پردازد تا اکشن‌های پر زرق و برق. تمرکز بر فردی است که آرزوی تبدیل شدن به یک گانگستر را دارد، اما در نهایت به دلیل همین آرزو، به دام می‌افتد. فضاسازی فیلم، حس و حال دهه‌ی نود میلادی را به خوبی منتقل می‌کند و در کنار فیلمبرداری، به ایجاد اتمسفر مورد نظر کمک می‌کند.

این فیلم به مخاطب نشان می‌دهد که چگونه وسواس و میل به دیده شدن می‌تواند فرد را به سمت نابودی بکشاند. «هرگز نخواهی شد» یک مطالعه‌ی موردی بر روی فردی است که در رویای گنگستری شدن، خود را گم می‌کند. این اثر، تصویری واقع‌گرایانه از افرادی ارائه می‌دهد که در تلاش برای رسیدن به جایگاهی ناممکن، دست به کارهایی می‌زنند که عواقب جبران‌ناپذیری برایشان دارد.

اگر از علاقه‌مندان به درام‌های جنایی با محوریت شخصیت‌های پیچیده و فضاسازی خاص هستید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «راننده تاکسی» (Taxi Driver) به خاطر پرداختن به شخصیت‌های منزوی و بیمارگونه، و «خیابان‌های پایین شهر» (Mean Streets) به خاطر تصویر واقع‌گرایانه‌اش از دنیای تبهکاران، را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.