Barren Trees

اگر به دنبال تجربه‌ای عمیق و پر از تعلیق در ژانر جنایی هستید، درختان بایر احتمالاً انتخاب مناسبی نخواهد بود. اما اگر صرفاً به تماشای درام‌هایی علاقه‌مندید که به فروپاشی زندگی شخصی در مواجهه با گذشته‌ای تاریک می‌پردازند و حوصله تماشای ریتمی بسیار کند را دارید، شاید بتوانید با بخش‌هایی از آن ارتباط برقرار کنید. با این حال، انتظار یک فیلم هیجان‌انگیز یا پر از غافلگیری را نداشته باشید.

نقاط قوت این اثر سینمایی به سختی قابل یافتن است. شاید بتوان به تلاش کارگردانان برای نمایش جنبه‌های روانشناختی شخصیت اصلی اشاره کرد، اما این تلاش به دلیل ضعف در فیلمنامه و بازی‌های نه چندان قوی، چندان موفق نبوده است. فیلمبرداری نیز ویژگی خاصی ندارد و در حد استانداردهای معمول باقی می‌ماند. در مجموع، فیلم فاقد آن جذابیتی است که بتواند مخاطب را تا انتها با خود همراه سازد.

در ژانر درام جنایی، انتظار می‌رود که فیلم هم به جنبه‌های روانشناختی شخصیت‌ها بپردازد و هم تنش‌های ناشی از درگیری با دنیای جرم را به تصویر بکشد. درختان بایر در هر دو جبهه تا حدودی ناکام می‌ماند. تلاش برای خلق فضایی دلهره‌آور و در عین حال نمایش فروپاشی خانوادگی، در نهایت به روایتی سردرگم و بدون اوج و فرود مشخص منجر شده است. این فیلم بیشتر به سمت درام خانوادگی تلخ گرایش پیدا می‌کند تا یک تریلر جنایی پرکشش.

فیلم درختان بایر تلاش می‌کند تا تصویری از انزوا، پشیمانی و تلاش برای بقا در دنیایی پر از خطر را ارائه دهد. شخصیت اصلی با بار سنگین گذشته و تهدیدهای پیش رویش دست و پنجه نرم می‌کند و این تقابل درونی و بیرونی، هسته اصلی روایت است. اما متأسفانه، نحوه اجرای این ایده در فیلمنامه و کارگردانی، آنقدر ضعیف است که کمتر بیننده‌ای می‌تواند با شخصیت اصلی همذات‌پنداری کند یا حس تعلیق واقعی را تجربه کند.

اگر از علاقه‌مندان به درام‌های جنایی با ریتم کند هستید و به فیلم‌هایی که به جنبه‌های روانشناختی شخصیت‌ها می‌پردازند، علاقه دارید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «شهر راک» (City of Rock) یا «کشتن گاو نر» (Killing Them Softly) را نیز تماشا کنید که رویکردی مشابه اما اجرا و پرداخت بهتری دارند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.