Once Upon a Texas Train

اگر به دنبال وسترنی هستید که در کنار اکشن و هیجان، لحظات کمدی دلنشینی را ارائه دهد و نگاهی نوستالژیک به دوران پیری و چالش‌های آن داشته باشد، این فیلم انتخاب مناسبی است. حضور بازیگرانی چون ریچارد ویدمارک و ویلی نلسون، که هر کدام ستاره‌ای در حوزه خود بوده‌اند، به فیلم جلوه‌ای خاص می‌بخشد. فضاسازی وسترن به همراه فیلمنامه هوشمندانه برت کنی، تجربه‌ای لذت‌بخش را رقم می‌زند.

قدرت اصلی فیلم در شخصیت‌پردازی و بازی‌های درخشان بازیگران کهنه‌کار نهفته است. ویلی نلسون با آن چهره‌ی خاص و سبک منحصر به فردش، به خوبی از پس نقش یاغی پیر برآمده و ریچارد ویدمارک نیز صلابت لازم را به یک رنجر تگزاس بخشیده است. فیلمنامه با چاشنی طنز و درام، توانسته است رابطه‌ای پیچیده بین شخصیت‌ها شکل دهد و ریتم مناسبی در روایت داستان ایجاد کند.

این اثر در ژانر وسترن کمدی-درام قرار می‌گیرد. کارگردان، برت کنی، استاد خلق وسترن‌هایی با لحنی خاص بود که اغلب عناصر کمدی و انسانی را با اکشن تلفیق می‌کرد. «یک روز در قطار تگزاس» ادامه‌ای غیرمستقیم بر فیلم‌های «گروه پیرمردها» (The Over-the-Hill Gang) محسوب می‌شود و فضایی شبیه به آن‌ها دارد، با این تفاوت که تمرکز بیشتری بر روی تقابل نسل‌ها دارد.

تماشای این فیلم فرصتی است برای دیدن بازیگرانی بزرگ در دوران میانسالی و پیری، که تجربه‌ی سال‌ها فعالیت هنری را در خود دارند. فیلمنامه توانسته است داستانی جذاب را با پیچش‌های داستانی دلنشین ارائه دهد و فیلمبرداری نیز به خوبی توانسته زیبایی‌های غرب آمریکا را به تصویر بکشد. این اثر، تجربه‌ای نوستالژیک و سرگرم‌کننده را برای علاقه‌مندان به وسترن فراهم می‌کند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «سه رفیق، دو رفیق و یک احمق» (A Genius, Two Friends, and an Idiot) به کارگردانی دامیانو دامیانی را که فضایی مشابه دارد، و همچنین کمدی وسترن «باغ وحش حیوانات» (Animal Crackers) ساخته برادران مارکس را که طنزی کلاسیک را به نمایش می‌گذارد، تماشا کنید.

این فیلم ادامه‌ای بر دو فیلم تلویزیونی «گروه پیرمردها» (1969) و «گروه پیرمردها دوباره سوار می‌شوند» (1973) است. برای درک بهتر شخصیت‌ها و پیش‌زمینه داستانی، تماشای این دو فیلم پیش از «یک روز در قطار تگزاس» توصیه می‌شود.