Dirty Rotten Scoundrels

اگر به دنبال کمدی‌هایی هستید که علاوه بر خنداندن، شما را به فکر فرو ببرند، «کلاهبرداران وقیح» انتخابی عالی است. شیمی بین استیو مارتین و مایکل کین فوق‌العاده است و هر لحظه حضورشان روی پرده، لذت‌بخش است. فیلمبرداری زیبا از ریویرا فرانسه و کارگردانی دقیق فرانک اوز، تجربه‌ای سینمایی را رقم می‌زند که با گذشت سال‌ها، همچنان تازگی خود را حفظ کرده است. این فیلم، نمونه‌ای برجسته از کمدی‌های دهه ۸۰ میلادی است که هوش مخاطب را دست‌کم نمی‌گیرد.

نقطه قوت اصلی فیلم، بازی‌های درخشان استیو مارتین و مایکل کین است. این دو بازیگر با مهارت تمام، شخصیت‌های کلاهبردار خود را به تصویر کشیده‌اند و تماشای رقابت‌های هوشمندانه و گاهی احمقانه آن‌ها، بسیار سرگرم‌کننده است. فیلمنامه نیز با ارائه‌ی پیچش‌های داستانی و دیالوگ‌های تیز و بامزه، مخاطب را تا انتها درگیر نگه می‌دارد. کارگردانی فرانک اوز نیز به خوبی توانسته ریتم کمدی را حفظ کرده و فضاسازی مناسبی برای داستان رقم بزند.

این فیلم در ژانر کمدی جنایی قرار می‌گیرد، اما به شکلی استادانه، عناصر کمدی سیاه و فریب را با هم ترکیب کرده است. برخلاف بسیاری از کمدی‌های امروزی، «کلاهبرداران وقیح» بر بازی‌های کلامی، موقعیت‌های غیرمنتظره و شخصیت‌پردازی متکی است تا صرفاً با شوخی‌های سطحی مخاطب را بخنداند. این ترکیب، اثری را خلق کرده که هم خنده‌دار است و هم هوشمندانه، و مخاطب را به یاد دوران طلایی کمدی‌های هالیوودی می‌اندازد.

با دیدن «کلاهبرداران وقیح»، با نمونه‌ای عالی از کمدی‌های مبتنی بر شخصیت و موقعیت آشنا می‌شوید. این فیلم نشان می‌دهد که چگونه می‌توان با استفاده از استعداد بازیگران و یک فیلمنامه قوی، اثری ماندگار خلق کرد. همچنین، این فیلم تلنگری است به این نکته که در دنیای فریب و کلاهبرداری، گاهی هوشمندی و ذکاوت، سلاح‌های اصلی هستند و این فیلم به زیبایی این موضوع را به تصویر کشیده است.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «The Producers» (۱۹۶۷) ساخته‌ی مل بروکس را برای کمدی سیاه و هوشمندانه‌اش، «Dirty Rotten Scoundrels» (۱۹۶۴) فیلم اصلی که این اثر از روی آن ساخته شده، و همچنین «The Sting» (۱۹۷۳) را برای تماشای یک داستان کلاهبرداری پیچیده و جذاب از دست ندهید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.