Getting Even with Dad

اگر به دنبال یک فیلم کمدی سبک و خانوادگی با المان‌های نوستالژیک هستید، «پدرم را درمی‌آورم» می‌تواند گزینه‌ی مناسبی باشد. خاطره‌ی بازی مکالی کالکین در اوج محبوبیتش و همچنین حضور تد دنسون، خود به تنهایی برای بسیاری از تماشاگران جذاب است. این فیلم با فضایی شاد و داستانی که گرچه قابل پیش‌بینی است، اما لحظات مفرحی را ارائه می‌دهد، می‌تواند انتخابی برای یک عصر دلنشین در کنار خانواده یا یادآوری خاطرات گذشته باشد. فیلمبرداری خوب و موسیقی متن دلنشین، به لذت تماشای آن می‌افزاید.

قدرت اصلی فیلم در شیمی بین مکالی کالکین و تد دنسون نهفته است. کالکین با همان کاریزمای کودکانه خود، نقشی را ایفا می‌کند که هم بامزه است و هم تا حدی احساسات‌برانگیز. تد دنسون نیز به خوبی از پس نقش پدری غافل و در عین حال قابل دوست داشتن برآمده است. فیلمنامه، اگرچه در برخی نقاط کشش لازم را ندارد و کمی طولانی به نظر می‌رسد، اما ایده‌ی مرکزی آن یعنی تلاش کودک برای جلب محبت پدر، همچنان جذابیت خود را حفظ کرده است. کارگردانی هاوارد دویچ، ریتم فیلم را در اکثر لحظات حفظ می‌کند و سعی دارد تا تعادلی میان لحظات کمدی و دراماتیک برقرار سازد.

«پدرم را درمی‌آورم» در ژانر کمدی خانوادگی با رگه‌هایی از جنایت طبقه‌بندی می‌شود. این ترکیب ژانری در دهه‌ی ۹۰ میلادی نسبتاً رایج بود و فیلم‌هایی مانند این اثر تلاش می‌کردند تا با ایجاد موقعیت‌های خنده‌دار و دراماتیک، مخاطبان گسترده‌ای را جذب کنند. در حالی که بخش کمدی فیلم به خوبی جواب می‌دهد، اما جنبه‌ی جنایی آن بیشتر در خدمت پیشبرد داستان و خلق موقعیت‌های کمدی است تا ارائه یک داستان پرتعلیق جنایی. این فیلم در دسته آثار کمدی‌های زمان خود قرار می‌گیرد که بر روابط خانوادگی و شخصیت‌پردازی‌های ساده اما دوست‌داشتنی تکیه دارد.

تماشای «پدرم را درمی‌آورم» تجربه‌ای است که می‌تواند شما را به یاد دوران کودکی و فیلم‌های پرطرفدار دهه‌ی نود بیندازد. این فیلم موفق می‌شود تا با خلق لحظاتی شاد و موقعیت‌های کمدی موقعیت‌محور، مخاطب را سرگرم کند. بازی خوب بازیگران اصلی، به خصوص مکالی کالکین در نقش پسری باهوش و زیرک، یکی از نقاط قوت فیلم به شمار می‌رود. همچنین، فضاسازی فیلم که در سانفرانسیسکو انجام شده، جلوه‌ی بصری دلنشینی به اثر بخشیده است.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «پدرخوانده‌ی من» (Father Hood) با بازی جیمز کان که مضامین مشابهی دارد، یا کمدی‌های خانوادگی پرطرفدار دهه‌ی نود مانند «تنها در خانه» (Home Alone) و «پسر بچه‌ی کوچک» (Problem Child) را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.