Trick or Treat

اگر دلتنگ فضای دهه ۸۰ میلادی هستید و موسیقی هوی متال با تمام زرق و برق و شورشگری‌اش، شما را به وجد می‌آورد، «تریک اور تریت» انتخابی جذاب است. این فیلم، بیش از آنکه یک اثر ترسناک صرف باشد، ادای دینی است به فرهنگ هوی متال و تجربیات نوجوانانی که در آن دوران زیر فشار اجتماعی بودند. حضور ستارگان موسیقی مانند اعضای گروه Fastway و حتی اشاره‌ای به حضور اعضای گروه‌های مطرح دیگر، ارزش دیدن این اثر را برای علاقه‌مندان دوچندان می‌کند. ریتم فیلم، گرچه گاهی کند می‌شود، اما با صحنه‌هایی که با موسیقی متن عجین شده‌اند، هیجان را حفظ می‌کند.

قدرت اصلی «تریک اور تریت» در فضاسازی و موسیقی متن آن نهفته است. فیلم به خوبی توانسته جو آن دوران را به تصویر بکشد، دورانی که موسیقی هوی متال باالطبع با بدنامی و ترس همراه بود. بازی مارک پرایس در نقش ادی، نوجوان قربانی قلدری، باورپذیر است و او به خوبی توانسته حس انزوا و سپس قدرت‌طلبی را منتقل کند. کارگردانی چارلز مارتین اسمیت، گرچه در برخی لحظات خام به نظر می‌رسد، اما در خلق صحنه‌های تعلیق و اکشن با تم هوی متال موفق عمل کرده است. فیلمبرداری نیز با استفاده از رنگ‌های تیره و نورپردازی خاص، به حس ترسناک و وهم‌آلود فیلم کمک می‌کند.

«تریک اور تریت» در ژانر کمدی-ترسناک-موزیکال قرار می‌گیرد، اما بیشتر به سمت ترسناک با چاشنی کمدی سیاه و موسیقی هوی متال متمایل است. این فیلم در دورانی ساخته شد که موجی از فیلم‌های ترسناک با محوریت موسیقی راک و پیام‌های شیطانی در حال ساخت بود. «تریک اور تریت» با استفاده هوشمندانه از این موج، داستانی را ارائه می‌دهد که هم ترسناک است و هم به شکلی طنزآمیز، کلیشه‌های ژانر را به سخره می‌گیرد. این فیلم نه یک ترسناک صرف است و نه یک کمدی محض؛ بلکه ترکیبی است که در خدمت موسیقی و فرهنگ زیرزمینی آن دوران قرار گرفته است.

تماشای «تریک اور تریت» فرصتی است برای غرق شدن در فرهنگ هوی متال دهه ۸۰، درک دغدغه‌های نوجوانان آن دوره و لذت بردن از موسیقی متن فوق‌العاده گروه Fastway. این فیلم، گرچه از نظر فنی و روایت ممکن است ایراداتی داشته باشد، اما به عنوان یک اثر کالت و نوستالژیک، ارزش خود را حفظ کرده است. این فیلم نشان می‌دهد که چگونه موسیقی می‌تواند به ابزاری برای قدرت، انتقام و حتی ارتباط با دنیای دیگر تبدیل شود. تماشای آن تجربه‌ای سرگرم‌کننده و متفاوت از فیلم‌های ترسناک رایج خواهد بود.

اگر از فضای خاص و موسیقی «تریک اور تریت» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «اینک آخرالزمان» (Apocalypse Now) را برای فضای سنگین و موسیقی تاثیرگذارش، «مدرسه‌ای که رفت» (The Faculty) را برای ترکیب ترس و حضور دانش‌آموزان، و «اینک آخرالزمان» (This Is Spinal Tap) را برای نگاه کمدی و طنزآمیز به دنیای موسیقی راک، تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.