Cries in the Night

اگر به دنبال یک فیلم ترسناک با اتمسفر سنگین و حال‌وهوای کلاسیک دهه ۸۰ میلادی هستید، «فریادهای شب» می‌تواند گزینه‌ی خوبی باشد. این فیلم با بودجه‌ای محدود، تلاش کرده تا با استفاده از لوکیشن‌های وهم‌آلود و داستانی که به تدریج گره می‌خورد، تجربه‌ای هیجان‌انگیز را برای مخاطب رقم بزند. بازی بازیگران، به‌خصوص در خلق شخصیت‌های باورپذیر، به حفظ جذابیت فیلم کمک کرده است. این اثر برای علاقه‌مندان به فیلم‌های اسلشر اولیه که تمرکزشان بیشتر بر ایجاد تنش و رازآلودی است تا نمایش بی‌رحمانه خشونت، جذاب خواهد بود.

قوت اصلی فیلم در فضاسازی آن نهفته است. کارگردان، ویلیام فروئت، با هوشمندی از فضای خانه عزا که به مهمان‌خانه تبدیل شده، برای ایجاد حس ناامنی و وهم بهره برده است. فیلمنامه، هرچند پیچیدگی‌های عمیقی ندارد، اما با حفظ ریتم مناسب و معرفی تدریجی شخصیت‌ها و معماها، موفق می‌شود تا پایان، مخاطب را درگیر نگه دارد. بازی‌ها، به‌ویژه نقش مادربزرگ و نوه‌اش، قابل قبول بوده و به باورپذیری روایت کمک می‌کند. فیلمبرداری نیز در خدمت ایجاد اتمسفر ترسناک فیلم قرار گرفته است.

«فریادهای شب» در دورانی ساخته شده که ژانر وحشت، به‌خصوص زیرشاخه‌ی اسلشر، در حال تجربه دوران طلایی خود بود. این فیلم با الهام از آثار کلاسیکی چون «روانی» هیچکاک، تلاش می‌کند تا به جای تمرکز صرف بر خشونت عریان، بر ایجاد تعلیق، ترس روانی و فضاسازی تأکید کند. این رویکرد، «فریادهای شب» را از بسیاری از فیلم‌های اسلشر صرفاً مبتذل آن دوران متمایز می‌کند و آن را به اثری تبدیل می‌کند که بیشتر در ژانر هیجان‌انگیز قرار می‌گیرد تا وحشت محض.

این فیلم به خوبی نشان می‌دهد که چگونه می‌توان با استفاده خلاقانه از لوکیشن و ایجاد اتمسفر، حتی با بودجه کم، یک اثر سینمایی تأثیرگذار در ژانر وحشت ساخت. «فریادهای شب» تجربه‌ای از سینمای وحشت کانادا در اوایل دهه هشتاد میلادی را ارائه می‌دهد که بر پایه‌ی تعلیق و رازآلودی بنا شده و کمتر به نمایش صریح خشونت می‌پردازد. این فیلم همچنین نمونه‌ای خوب از تلاش برای بازآفرینی یا ادای احترام به آثار کلاسیک ژانر وحشت در قالبی مدرن‌تر است.

اگر از فضای رازآلود و وهم‌آلود «فریادهای شب» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «خانه‌ای بر روی دریاچه» (House by the Lake) به کارگردانی همین کارگردان، «مرگ آخر هفته» (Death Weekend) با فضایی مشابه و همچنین «روانی» (Psycho) هیچکاک را برای درک بهتر ریشه‌های این سبک تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.