Parasomnia

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت در ژانر وحشت هستید که فراتر از جامپ‌اسکرهای دم‌دستی باشد، «پاراسومنیا» می‌تواند گزینه‌ی جذابی باشد. این فیلم با نگاهی خاص به اختلالات روانی و ترس‌های ناخودآگاه، سعی در ایجاد فضایی وهم‌آلود و گیرا دارد. فیلمبرداری و طراحی صحنه در برخی سکانس‌ها، به‌خصوص آن‌هایی که به دنیای کابوس‌وار شخصیت اصلی مربوط می‌شوند، قابل توجه است و می‌تواند برای علاقه‌مندان به سینمای تجربی و هنری جذاب باشد.

قدرت اصلی «پاراسومنیا» در ایده‌ی مرکزی و تلاش برای خلق فضایی منحصر به فرد نهفته است. کارگردان سعی کرده است تا با الهام از سینمای هنری و حتی آثار تیم برتون، سبکی بصری خاص را به فیلم ببخشد. سکانس‌هایی که با عروسک‌ها و فضاهای سورئال سروکار دارند، از نقاط قوت فیلم محسوب می‌شوند و نشان‌دهنده نبوغ بصری مالون هستند. با این حال، ریتم فیلم گاهی کند می‌شود و بازی برخی از بازیگران، به‌خصوص در نقش‌های اصلی، می‌توانست قوی‌تر باشد.

«پاراسومنیا» در ژانر وحشت و تریلر قرار می‌گیرد، اما با تلفیق عناصری از درام روانشناختی و حتی فانتزی تاریک، سعی در ایجاد هویتی مستقل دارد. این فیلم در دسته آثار وحشت روانشناختی قرار می‌گیرد که بیشتر بر ایجاد حس ترس از طریق اتمسفر، تعلیق و مضامین ذهنی تمرکز دارد تا نمایش صریح خشونت یا هیولاهای کلاسیک. این رویکرد، فیلم را در کنار آثاری قرار می‌دهد که به کاوش در اعماق روان انسان و ترس‌های درونی او می‌پردازند.

این فیلم پتانسیل آن را دارد که به عنوان یک اثر کالت در آینده مورد توجه قرار گیرد، به‌خصوص برای مخاطبانی که به دنبال کشف فیلم‌های کمتر دیده‌شده و خاص هستند. «پاراسومنیا» نشان می‌دهد که چگونه می‌توان با بودجه‌ای محدود و ایده‌های خلاقانه، آثاری بصری و تأثیرگذار خلق کرد. اگرچه فیلمنامه و بازی‌ها بی‌نقص نیستند، اما جسارت کارگردان در پرداختن به مضامینی پیچیده و ایجاد فضایی وهم‌آلود، قابل تقدیر است.

اگر از فضای خاص و وهم‌آلود «پاراسومنیا» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «سایکل» (Cycle) ساخته‌ی سال ۲۰۰۳، «خانه شیشه‌ای» (The Glass House) ساخته‌ی سال ۲۰۰۱ و «مریخ» (Martyrs) ساخته‌ی سال ۲۰۰۸ را نیز تماشا کنید که هر کدام به نوعی به مضامین روانشناختی و فضاهای تاریک می‌پردازند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.