Body Fever

اگر از علاقه‌مندان به سینمای تجربی و خاص دهه ۶۰ میلادی هستید و به دنبال آثاری با بودجه کم اما خلاقانه می‌گردید، «تب جسم» می‌تواند برایتان جذاب باشد. این فیلم فرصتی است برای دیدن تلاش‌های ری دنیس استکلر، کارگردانی که بیشتر با فیلم‌های عجیب و غریب و کمتر شناخته شده‌اش شهرت دارد، در ژانر جنایی. بازی کارولین برانت، همسر استکلر در آن زمان، در نقش زن مرموز داستان، یکی از نقاط نسبتاً قابل توجه فیلم است.

قوت اصلی فیلم شاید در جسارت کارگردان برای تجربه‌گری در ژانر نوآر با امکانات محدود باشد. فضاسازی تلاش می‌کند حس تعلیق را ایجاد کند و دیالوگ‌ها گاهی طنزی تلخ و گزنده دارند که یادآور فیلم‌های کارآگاهی کلاسیک است. با این حال، فیلمنامه در برخی نقاط دچار ضعف است و ریتم فیلم نیز گاهی کند می‌شود. بازی‌ها نیز عمدتاً در سطح متوسطی قرار دارند و فیلمبرداری حرفه‌ای و چشم‌نوازی ارائه نمی‌دهد.

«تب جسم» در ژانر درام، هیجان‌انگیز و جنایی قرار می‌گیرد و تلاش می‌کند ادای دینی به فیلم‌های نوآر دهه ۴۰ و ۵۰ میلادی باشد. این فیلم در دوره‌ای ساخته شده که سینمای مستقل آمریکا در حال تجربه کردن فرم‌ها و ژانرهای مختلف بوده است. کارگردان سعی کرده با الهام از آثار مشابه، فضایی پر از رازآلودگی و تعلیق را ایجاد کند، اما محدودیت‌های بودجه و تجربه کمتر در این ژانر، باعث شده تا نتیجه نهایی اثری در حد کارهای بزرگ این سبک نباشد.

این فیلم به طور کلی دستاورد خاصی در تاریخ سینما محسوب نمی‌شود، اما برای علاقه‌مندان به سینمای ری دنیس استکلر و کسانی که به دنبال کشف فیلم‌های کمتر دیده‌شده و تجربی هستند، می‌تواند تجربه‌ای جالب باشد. «تب جسم» نمایانگر تلاش یک فیلمساز برای ساخت اثری در ژانر محبوبش، حتی با کمترین امکانات است. این فیلم بیشتر به خاطر ماهیت «کالت» و کمتر شناخته شده‌اش مورد توجه قرار می‌گیرد تا ارزش‌های سینمایی برجسته‌اش.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های نوآر مستقل با بودجه کم مانند «نفس‌نکش» (Breathless) ساخته ژان-لوک گدار را که به آن ادای احترام شده، یا فیلم‌های جنایی با فضاسازی خاص مانند «ضد مرگ» (Death Proof) ساخته کوئنتین تارانتینو را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.