Mary, Mary, Bloody Mary

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت در ژانر وحشت هستید که فراتر از کلیشه‌های معمول خون‌آشام‌ها قدم بگذارد، «مری، مری، خونین مری» انتخاب مناسبی است. بازی گیرا و خاص کریستینا فِراره در نقش مری، که ترکیبی از آسیب‌پذیری و خشونت سرد را به نمایش می‌گذارد، به تنهایی ارزش دیدن دارد. علاوه‌بر این، فیلمبرداری و فضاسازی مکزیکی دوران دهه ۷۰، حسی غریب و نوستالژیک را به اثر می‌بخشد که در کمتر فیلمی یافت می‌شود. این فیلم برای علاقه‌مندان به سینمای وحشت تجربی و غیرمتعارف، گنجینه‌ای پنهان محسوب می‌شود.

قدرت اصلی فیلم در شخصیت‌پردازی مری و بازی درخشان کریستینا فِراره نهفته است. کارگردانی لوپز موکتزوما نیز با ایجاد فضایی وهم‌آلود و استفاده از نماهای بصری تأثیرگذار، به خوبی توانسته حس انزوا و جنون شخصیت اصلی را منتقل کند. ریتم فیلم شاید برای همه تماشاگران ایده‌آل نباشد و گاهی کند به نظر برسد، اما این کندی، بخشی از فضاسازی و تمرکز بر تنهایی مری است. همچنین، حضور کوتاه اما به‌یادماندنی جان کارادین، به جذابیت فیلم افزوده است.

«مری، مری، خونین مری» را می‌توان در دسته فیلم‌های وحشت روان‌شناختی با المان‌های گوتیک و حتی گاهی giallo طبقه‌بندی کرد. این فیلم، که سه سال قبل از «مارتین» جرج رومرو ساخته شده، شباهت‌هایی در پرداخت شخصیت خون‌آشام غیرمتعارف دارد. فیلم در زمان خود، رویکردی جسورانه به موضوع خون‌خواری داشت و با پرهیز از نمادهای سنتی خون‌آشامی مانند خفاش و سیر، بر جنبه‌های روانی و اجتماعی این پدیده تمرکز کرد. این اثر، بخشی از موج سینمای وحشت مکزیک در دهه ۷۰ میلادی است که آثار خاص و تجربی زیادی را به جهان معرفی کرد.

این فیلم به دلیل فضاسازی منحصر به فرد، بازی قوی بازیگر نقش اول و کارگردانی هنری‌اش، تجربه‌ای متفاوت از ژانر وحشت را به تماشاگر هدیه می‌دهد. «مری، مری، خونین مری» توانسته با بودجه‌ای محدود، تصویری قدرتمند از زنی درهم‌شکسته و در عین حال خطرناک ارائه دهد. فیلمنامه، هرچند گاهی دچار ضعف‌هایی در منطق روایی می‌شود، اما در به تصویر کشیدن جنون و انزوای شخصیت اصلی موفق عمل کرده است. تدوین و فیلمبرداری نیز در خدمت ایجاد حس سردرگمی و تعلیق بوده‌اند.

اگر از فضای وهم‌آلود و شخصیت‌محور «مری، مری، خونین مری» لذت بردید، تماشای آثاری چون «خانه‌ی جنون» (House of Madness) و «آلوکاردا» (Alucarda) که هر دو به کارگردانی همین فیلمساز ساخته شده‌اند، اکیداً توصیه می‌شود. همچنین، فیلم «مارتین» (Martin) ساخته جرج رومرو، به دلیل پرداختن به شخصیت خون‌آشامی غیرمتعارف، می‌تواند گزینه جذابی باشد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.