Triple Trouble

اگرچه «سه دردسر» به هیچ وجه یکی از شاهکارهای چاپلین محسوب نمی‌شود، اما تماشای آن می‌تواند برای علاقه‌مندان جدی به تاریخ سینما و به‌خصوص سیر تحول آثار چاپلین، جالب باشد. این فیلم فرصتی است تا ببینیم چگونه استودیوها حتی در آن دوران نیز ممکن بود با استفاده ابزاری از نام یک هنرمند، آثاری خارج از چارچوب خلاقیت او تولید کنند. همچنین، تماشای چند لحظه معدود از نبوغ کمدی چاپلین در میان این آشفتگی، می‌تواند برای طرفداران او غنیمت شمرده شود.

قوت اصلی این فیلم، که البته به شکلی ناخواسته خود را نشان می‌دهد، جنبه تاریخی و مستندگونه آن است. «سه دردسر» نمونه‌ای بارز از چالش‌هایی است که هنرمندان خلاق در مواجهه با ساختارهای صنعتی سینما با آن روبرو بودند. از نظر بصری، کیفیت فیلمبرداری و تدوین، به دلیل ماهیت مونتاژی آن، بسیار نوسان دارد و گاهی اوقات بیننده را سردرگم می‌کند. بازی چاپلین، هرچند درخشان نیست، اما همچنان امضای آشنای او را دارد، اما فیلمنامه و فضاسازی کلی، به شدت آسیب‌دیده به نظر می‌رسد.

«سه دردسر» در ژانر کمدی کوتاه صامت (با زیرنویس انگلیسی) طبقه‌بندی می‌شود. این فیلم در دورانی ساخته شده که کمدی‌های صامت در اوج محبوبیت بودند و چارلی چاپلین یکی از ستاره‌های بی‌چون و چرای این ژانر بود. با این حال، این اثر به دلیل نحوه تولید خارج از کنترل کارگردان اصلی، بیشتر به یک تجربه شکست‌خورده در این ژانر شباهت دارد تا یک کمدی استاندارد از چاپلین. مقایسه آن با آثار هم‌دوره‌اش که با دقت و تمرکز بیشتری ساخته شده‌اند، ضعف‌هایش را بیشتر نمایان می‌سازد.

تماشاگران با دیدن «سه دردسر» می‌توانند درک بهتری از فراز و نشیب‌های دوران اولیه سینمای صامت و همچنین چالش‌های قراردادی هنرمندان با استودیوها پیدا کنند. این فیلم به طور غیرمستقیم نشان می‌دهد که چگونه آثار یک هنرمند ممکن است مورد سوءاستفاده قرار گیرند. همچنین، این اثر می‌تواند تلنگری باشد برای قدردانی بیشتر از فیلم‌های اصیل و کامل چاپلین که حاصل دیدگاه خلاقانه و کنترل هنری او بودند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های اولیه چارلی چاپلین در استودیوی اسانای مانند «پلیس» (Police) یا «کار» (Work) را که تکه‌هایی از آن‌ها در «سه دردسر» استفاده شده، ببینید تا تفاوت کیفیت و انسجام روایت را بهتر درک کنید. همچنین، تماشای کمدی‌های کوتاه صامت دیگری از هنرمندان هم‌عصر چاپلین مانند باستر کیتون (Buster Keaton) می‌تواند تجربه‌ای لذت‌بخش باشد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.