در حال بارگذاری...
در دنیای سینمای صامت، چارلی چاپلین با فیلم «پلیس» (Police) در سال ۱۹۱۶، تصویری کمنظیر از یک شخصیت طرد شده ارائه میدهد. این فیلم کوتاه که در دوران گذار چاپلین از مرحله کمدیهای صرفاً مبتذل به سمت خلق آثار عمیقتر ساخته شده، داستانی را روایت میکند که در آن قهرمان ما، پس از آزادی از زندان، با چالشهای اخلاقی و اجتماعی متعددی روبرو میشود. چاپلین در این اثر، نه تنها به عنوان یک کمدین، بلکه به عنوان بازیگری که قادر به انتقال احساسات و پیچیدگیهای درونی شخصیت است، درخشش خیرهکنندهای دارد. فیلمنامه، هرچند ساده، با ریتم مناسب و گرهافکنیهای هوشمندانه، تماشاگر را درگیر میکند و لحظات کمدی موقعیت را به خوبی با چاشنی درام ترکیب میکند. این فیلم نشاندهنده بلوغ تدریجی چاپلین در خلق شخصیت «ولگرد» و پرداختن به مضامینی چون فریب، تلاش برای بقا و حتی نوعی وجدان اخلاقی در دنیایی بیرحم است.
Charles Chaplin, a convict, is given $5.00 and released from prison after having served his term. He meets a man of the church who makes him weep for his sins and while he is weeping takes the $5.00 away from him. Chaplin goes to a fruit stand and samples the fruit. When he goes to pay for it he finds his $5.00 is missing. This results in a battle with the fruit dealer, but Chaplin finally escapes. He is held up by a footpad and finds it is his former cellmate. He is inveigled into joining him in robbing a house. They put a police officer out of commission with a mallet and stack up the silverware. They then start upstairs to search the upper rooms, but are met by a young woman who implores them to leave because her mother is ill and fears the shock will kill her. Chaplin's heart is touched but the footpad insists on ransacking the house. This results in a battle between the footpad and Chaplin. While they are fighting, a squad of police arrives. The footpad makes his escape, but the police capture Chaplin. The woman of the house, however, saves him by telling the police he is her husband. She gives him a dollar and he leaves. He goes to a lodging house and in order to save his dollar from thieves puts it in his mouth, swallowing it while he sleeps. A crook robs all the men in the lodging house but Chaplin takes the money away from him, and also the rings his "pal" had stolen. This starts a battle in which all join. Chaplin flees. In order to do a good turn to the woman who had saved him from the police, he takes her rings back. AKA: Police Charlie in the Police
در دنیای سینمای صامت، چارلی چاپلین با فیلم «پلیس» (Police) در سال ۱۹۱۶، تصویری کمنظیر از یک شخصیت طرد شده ارائه میدهد. این فیلم کوتاه که در دوران گذار چاپلین از مرحله کمدیهای صرفاً مبتذل به سمت خلق آثار عمیقتر ساخته شده، داستانی را روایت میکند که در آن قهرمان ما، پس از آزادی از زندان، با چالشهای اخلاقی و اجتماعی متعددی روبرو میشود. چاپلین در این اثر، نه تنها به عنوان یک کمدین، بلکه به عنوان بازیگری که قادر به انتقال احساسات و پیچیدگیهای درونی شخصیت است، درخشش خیرهکنندهای دارد. فیلمنامه، هرچند ساده، با ریتم مناسب و گرهافکنیهای هوشمندانه، تماشاگر را درگیر میکند و لحظات کمدی موقعیت را به خوبی با چاشنی درام ترکیب میکند. این فیلم نشاندهنده بلوغ تدریجی چاپلین در خلق شخصیت «ولگرد» و پرداختن به مضامینی چون فریب، تلاش برای بقا و حتی نوعی وجدان اخلاقی در دنیایی بیرحم است.
«پلیس» را باید دید چون نمادی از اوجگیری خلاقیت چارلی چاپلین در دوران طلایی صامت است. این فیلم کوتاه، با وجود گذشت بیش از یک قرن، همچنان توانایی خنداندن و در عین حال به فکر فرو بردن تماشاگر را دارد. اگر به دنبال تجربهای هستید که هم سرگرمکننده باشد و هم جنبههای ظریفتری از هنر بازیگری و کارگردانی را به نمایش بگذارد، این اثر انتخاب درستی است. چاپلین با تسلط بر زبان بدن و میمیک صورت، داستانی پرکشش و گاه تکاندهنده را در زمانی کوتاه روایت میکند که این خود، اعجاز سینمای صامت را به رخ میکشد.
قوت اصلی فیلم در شخصیتپردازی و اجرای بینظیر چارلی چاپلین نهفته است. او با ظرافت خاص خود، تضاد بین ظاهر فریبنده و باطن دردمند شخصیتش را به تصویر میکشد. همچنین، فیلمنامه با وجود کوتاهی، ساختاری منسجم دارد و گرههای داستانی به خوبی تعبیه شدهاند. کارگردانی چاپلین نیز در هدایت بازیگران و فضاسازی، حتی در محدودیتهای سینمای صامت، ستودنی است. ریتم فیلم، با وجود برخی سکانسهای سریع و پر زد و خورد، اجازه نمیدهد تماشاگر خسته شود.
«پلیس» در ژانر کمدی کوتاه صامت دستهبندی میشود، اما همانطور که اشاره شد، حاوی عناصری از درام و حتی خردهروایتهایی با مضامین اجتماعی است. این ترکیب ژانری، از ویژگیهای آثار موفق چاپلین در دوران فعالیتش در استودیوهای Essanay و Mutual بود. درک این ژانر و محدودیتها و پتانسیلهای آن در دهه ۱۹۱۰، تماشای این فیلم را برای علاقهمندان به تاریخ سینما جذابتر میکند.
تماشای «پلیس» به شما این امکان را میدهد که شاهد یکی از مراحل مهم رشد هنری چارلی چاپلین باشید. این فیلم نشان میدهد که چگونه او از کمدیهای اسلپاستیک صرف فراتر رفت و توانست با تکیه بر شخصیت «ولگرد» خود، داستانهای پیچیدهتر و احساسیتری را روایت کند. همچنین، با تماشای این اثر، با یکی از شاهکارهای اولیه سینمای کمدی صامت آشنا میشوید که همچنان طراوت و گیرایی خود را حفظ کرده است.
اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد میکنیم آثار دیگر چارلی چاپلین مانند «Easy Street» (خیابان خلوت) و «The Immigrant» (مهاجر) را نیز تماشا کنید که در آنها نیز شاهد درخشش بیبدیل او در ژانر کمدی-درام صامت هستیم. همچنین، تماشای فیلمهای کمدی صامت باستر کیتون مانند «Sherlock Jr.» (جونیور شرلوک) میتواند تجربه مشابهی را برای شما رقم بزند.
این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.
1922
1918
1915
1914
1914
1914
1914
1914
1915
1915
1918
1917
1916
1921
1915
1916
1917
درمان
1917
1915
1916
1919
1920
1918
1922
1916
1914
1915
1914
1919
1917
1914
زندگی سگی
1918
1922
1915
1915
1915
1916
سرسره بازی
1916
1915
1921
1922
1918
1915
1914
1914
1914
1914
1914
1915
1915
1918
1917
1916
1921
1915
1916
1917
درمان
1917
1915
1916
1919
1920
1918
1922
1916
1914
1915
1914
1919
1917
1914
زندگی سگی
1918
1922
1915
1915
1915
1916
سرسره بازی
1916
1915
1921
