The Working Girls

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت از سینمای دهه ۷۰ میلادی هستید و به فیلم‌هایی که سعی در نگاهی انتقادی به مسائل اجتماعی با چاشنی کمدی دارند، علاقه‌مندید، «دختران کار» می‌تواند گزینه‌ای برای تماشا باشد. حضور کاساندرا پترسون (معروف به الویرا) در نقشی کوتاه، یکی از نکات جالب توجه فیلم است که برای طرفداران او می‌تواند جذاب باشد. فیلم همچنین به دلیل کارگردانی زنی چون استفانی راثمن، در دوره‌ای که سینمای هالیوود عمدتاً در اختیار مردان بود، حائز اهمیت است.

قدرت اصلی فیلم در تلاش برای نمایش دنیای زنانه در چارچوبی که معمولاً از دریچه مردانه دیده می‌شود، نهفته است. با این حال، فیلمنامه گاهی دچار افت می‌شود و ریتم روایت کند می‌گردد. فیلمبرداری و فضاسازی نیز با توجه به بودجه کم، در سطح قابل قبولی قرار دارد، اما نباید انتظار اثری پر زرق و برق یا با تکنیک‌های سینمایی پیشرفته را داشت. بازی‌ها نیز، به جز در موارد انگشت‌شمار، متوسط ارزیابی می‌شوند.

«دختران کار» در دسته‌بندی کمدی-جنایی قرار می‌گیرد، اما رگه‌هایی از درام اجتماعی و حتی اشاره‌های کمرنگ به سینمای «سکس‌پلوتیشن» (Sexploitation) دهه ۷۰ در آن دیده می‌شود. این فیلم در دوره‌ای ساخته شده که سینمای مستقل آمریکا در حال تجربه رویکردهای نوینی بود و کارگردانان زن نیز به تدریج جایگاه خود را پیدا می‌کردند. این اثر تلاشی است برای ترکیب سرگرمی با نگاهی به زندگی زنان در حاشیه جامعه.

تماشای «دختران کار» می‌تواند دریچه‌ای به روی فیلم‌های کمتر دیده‌شده اما قابل تأمل از سینمای دهه‌های گذشته باز کند. این فیلم به ما یادآوری می‌کند که چگونه سینماگران مستقل، با امکانات محدود، تلاش می‌کردند تا داستان‌هایی متفاوت و گاه چالش‌برانگیز را روایت کنند. همچنین، آشنایی با آثار اولیه بازیگرانی چون کاساندرا پترسون، پیش از شهرت جهانی‌شان، تجربه‌ای جالب است.

اگر از تماشای فیلم‌هایی با فضایی شبیه به «دختران کار» لذت بردید و به دنبال آثاری با نگاهی طنزآمیز به مسائل اجتماعی و شخصیت‌های زن قوی هستید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «کاباره والنتین» (Cabaret) را با فضای نوستالژیک و شخصیت‌پردازی عمیقش، یا «دختران رویایی» (Dreamgirls) را با روایتی از تلاش زنان برای رسیدن به موفقیت در دنیای سرگرمی، بررسی کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.