The Five Days

اگر به دنبال اثری متفاوت از داریو آرجنتو هستید که ژانر وحشت را کنار گذاشته و به سراغ کمدی-درام تاریخی رفته، «پنج روز» می‌تواند انتخابی جالب باشد. این فیلم فرصتی برای دیدن سبکی تازه از آرجنتو و آشنایی با بخشی کمتر دیده‌شده از تاریخ ایتالیاست. بازی خوب آدریانو چلتانو نیز به جذابیت اثر افزوده است.

قدرت فیلم در نمایش طنز تلخ و پوچی جنگ و انقلاب نهفته است. آرجنتو موفق شده فضای پرتنش و دراماتیک انقلاب را با لحظات کمدی غیرمنتظره‌ای در هم بیامیزد، بدون آنکه از عمق پیام خود بکاهد. فیلمبرداری و فضاسازی در برخی سکانس‌ها یادآور کارهای بزرگ آرجنتو است، هرچند که در مجموع، ریتم فیلم و انسجام داستانی می‌تواند چالش‌برانگیز باشد.

«پنج روز» به وضوح از ژانر وحشت و گوتیک همیشگی آرجنتو فاصله می‌گیرد و به سمت یک کمدی-درام تاریخی متمایل می‌شود. این اثر، تلاشی برای خلق سینمایی برای مخاطب داخلی ایتالیا بوده و تأثیراتی از وسترن اسپاگتی، به‌خصوص آثار سرجیو لئونه، در آن دیده می‌شود. این تغییر ژانر، «پنج روز» را به اثری خاص و کنجکاوی‌برانگیز در کارنامه آرجنتو تبدیل کرده است.

این فیلم به بیننده یادآوری می‌کند که انقلاب‌ها همیشه به پیروزی دلخواه مردم ختم نمی‌شوند و گاهی جایگزینی یک قدرت با قدرتی دیگر، تغییری اساسی در سرنوشت مردم ایجاد نمی‌کند. طنز تلخ فیلم، تلنگری به ماهیت پوچ و بی‌نتیجه بسیاری از درگیری‌های تاریخی است و بیننده را به تفکر درباره تاریخ و چرایی وقایع وامی‌دارد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم به سراغ آثاری چون «روزی روزگاری در غرب» (Sergio Leone) برای فضای حماسی و تاریخ‌محور، «زندگی زیباست» (Roberto Benigni) برای ترکیب طنز و درام در بستری تاریخی، و «رفقا» (Mario Monicelli) برای نگاهی کمدی به موضوعات اجتماعی و تاریخی در سینمای ایتالیا بروید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.