Even Angels Eat Beans

اگر به دنبال یک کمدی اکشن سرگرم‌کننده با چاشنی نوستالژی هستید، این فیلم گزینه‌ی مناسبی است. حضور بادی اسپنسر در کنار جیولینو جما، ترکیبی دلنشین از قدرت فیزیکی و شوخ‌طبعی را به ارمغان می‌آورد. فیلم فضایی شاد و پرانرژی دارد و لحظات خنده‌داری را برای مخاطب رقم می‌زند، به خصوص برای طرفداران سبک کمدی‌های ایتالیایی دهه ۷۰.

قدرت اصلی فیلم در بازی خوب بازیگران، به ویژه شیمی بین بادی اسپنسر و جیولینو جما، و همچنین کارگردانی پویا و سرگرم‌کننده انزو باربونی نهفته است. فیلمبرداری و فضاسازی دوران خود، حس و حال خاصی به اثر بخشیده و ریتم مناسب آن، مانع از خستگی مخاطب می‌شود. با این حال، گاهی اوقات فیلمنامه دچار افت ریتم می‌شود و برخی صحنه‌ها می‌توانستند کوتاه‌تر باشند.

این فیلم در ژانر کمدی-اکشن با رگه‌هایی از گانگستری قرار می‌گیرد. کارگردان، انزو باربونی، که بیشتر با فیلم‌های وسترن اسپاگتی‌اش شناخته می‌شود، در اینجا رویکردی متفاوت را در پیش گرفته و سعی کرده تا با الهام از فضای گانگستری، کمدی خاص خود را خلق کند. این ترکیب ژانری، تجربه‌ای منحصر به فرد را ارائه می‌دهد که در آن، عناصری از فیلم‌های مافیایی با شوخی‌های فیزیکی و موقعیتی در هم آمیخته است.

«حتی فرشتگان هم لوبیا می‌خورند» با موفقیت توانسته است تصویری دوست‌داشتنی از تبهکاران خوش‌قلب ارائه دهد. فیلم نشان می‌دهد که چگونه شخصیت‌های به ظاهر خشن، می‌توانند در دل خود، وجدان و انسانیت داشته باشند. این اثر، با به چالش کشیدن کلیشه‌های رایج در ژانر گانگستری، تجربه‌ای تازه و سرگرم‌کننده را برای بیننده فراهم می‌کند و ارزش دیدن را دارد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «آنها مرا ترینیتی صدا می‌کردند» (They Call Me Trinity) و «ترینیتی بهشت را پر کرد» (Trinity Is Still My Name) را نیز تماشا کنید که فضایی مشابه و حضور بادی اسپنسر را دارند، همچنین فیلم «گنگسترها» (Gangsters) با فضایی گانگستری و کمدی می‌تواند گزینه‌ی خوبی باشد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.