Women in Cages

اگر به دنبال فیلم‌هایی با ریتم تند، اکشن‌های پر زد و خورد و فضایی نوستالژیک از سینمای exploitation دهه ۷۰ میلادی هستید، «زنان در قفس» می‌تواند گزینه‌ی جذابی باشد. حضور بازیگرانی چون پم گریر (Pam Grier)، که بعدها به نماد سینمای بلکسپلویتیشن تبدیل شد، به جذابیت فیلم افزوده است. این فیلم، تصویری خام و بی‌پرده از شرایط سخت زندان و مبارزه‌ی زنان برای حفظ کرامت انسانی ارائه می‌دهد و برای علاقه‌مندان به این زیرژانر، تجربه‌ی قابل تاملی است.

قدرت اصلی «زنان در قفس» در فضاسازی و ایجاد حس اضطرار و خفقان در محیط زندان نهفته است. کارگردانی جراردو دی لئون (Gerardo de Leon) در به تصویر کشیدن خشونت و سختی‌های زندگی زندانیان، موفق عمل کرده است. فیلمبرداری، با وجود محدودیت‌های احتمالی، توانسته اتمسفر مناسبی را خلق کند. با این حال، فیلمنامه گاهی دچار افت می‌شود و برخی از شخصیت‌پردازی‌ها سطحی باقی می‌مانند. بازی‌ها نیز، به خصوص در نقش‌های اصلی، در سطوح متفاوتی قرار دارند؛ در حالی که برخی بازیگران توانسته‌اند شخصیت‌های خود را باورپذیر ارائه دهند، عده‌ای دیگر در اجرای نقش خود ناتوان به نظر می‌رسند.

«زنان در قفس» متعلق به زیرژانر «زنان در زندان» (Women in Prison) است که در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ میلادی محبوبیت زیادی داشت. این ژانر غالباً با نمایش خشونت، سکس، مبارزات تن به تن بین زندانیان و گاهی فرار از زندان شناخته می‌شود. فیلم‌های این سبک معمولاً بودجه‌ی پایینی داشتند و هدف اصلی آن‌ها جذب مخاطب عام از طریق صحنه‌های هیجان‌انگیز و اغراق‌آمیز بود. «زنان در قفس» یکی از نمونه‌های نسبتاً خوب این ژانر به حساب می‌آید که تلاش کرده تا فراتر از کلیشه‌های صرف، داستانی دراماتیک را نیز روایت کند، هرچند که ریشه‌های exploitation آن کاملاً مشهود است.

تماشای «زنان در قفس» تجربه‌ای از سینمای exploitation است که کمتر در دسترس قرار می‌گیرد. این فیلم فرصتی است برای آشنایی با یکی از آثار اولیه پم گریر و دیدن بازی او در نقشی که بعدها در آن درخشید. همچنین، این اثر به درک بهتر سینمای فیلیپین در دهه‌های گذشته و چگونگی تولید فیلم‌هایی با مضامین اجتماعی و دراماتیک در کنار جنبه‌های تجاری کمک می‌کند. فضای خشن و بی‌رحمانه‌ی زندان، همراه با بازی‌های پرانرژی، می‌تواند برای علاقه‌مندان به این سبک، لذت‌بخش باشد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «خانه بزرگ عروسک‌ها» (The Big Doll House) با بازی همین گروه از بازیگران، «کاندیدای زن» (The Student Teachers) و «دختران زندان» (Caged Heat) را نیز مشاهده کنید که همگی در فضای مشابهی قرار دارند و حال و هوای مشابهی را ارائه می‌دهند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.