Captain Apache

اگر از علاقه‌مندان به وسترن‌های دهه ۷۰ میلادی هستید و به دنبال اثری با فضایی کمی متفاوت و شاید کمی «چیزی» (cheese) می‌گردید، کاپیتان آپاچی می‌تواند گزینه‌ی سرگرم‌کننده‌ای باشد. حضور لی ون کلیف، ستاره‌ی وسترن‌های اسپاگتی، در نقش یک افسر آپاچی، خود به تنهایی جذابیت بصری قابل توجهی دارد. همچنین، این فیلم فرصتی نادر برای دیدن او در حال خوانندگی در صحنه‌هایی است که به فیلم رنگ و بوی خاصی می‌بخشد. با وجود ضعف‌های روایی، فیلمبرداری و فضاسازی آن در برخی لحظات می‌تواند تماشاگر را به یاد وسترن‌های اروپایی بیندازد.

قوت اصلی فیلم را می‌توان در ایده اولیه و بازی لی ون کلیف جستجو کرد. او با کاریزما و حضور قدرتمند خود، سعی در نجات فیلم دارد. همچنین، فضاسازی وسترن فیلم، با وجود بودجه محدود، تا حدودی موفق عمل کرده است. اما در مقابل، فیلمنامه گاهی دچار پراکندگی شده و ریتم فیلم در برخی قسمت‌ها کند می‌شود. شخصیت‌پردازی‌ها عمیق نیستند و برخی بازیگران، مانند کارول بیکر، در نقش خود چندان باورپذیر ظاهر نمی‌شوند. فیلم را نباید با آثار برجسته ژانر مقایسه کرد، بلکه به عنوان یک سرگرمی متوسط از دوران خود به آن نگریست.

کاپیتان آپاچی در ژانر درام، جنایی و اکشن طبقه‌بندی می‌شود، اما در عمل بیشتر به سمت وسترن‌های اروپایی (Eurowestern) گرایش دارد تا وسترن اسپاگتی کلاسیک ایتالیایی. سال ساخت فیلم، ۱۹۷۱، مصادف با دورانی است که این ژانر در اروپا، به خصوص اسپانیا، طرفداران زیادی داشت. فیلم سعی می‌کند با عناصر جنایی و تعلیق، فضایی متفاوت از وسترن‌های صرفاً اکشن ایجاد کند، اما در نهایت، در چارچوب کلی وسترن باقی می‌ماند و نوآوری‌های آن چندان عمیق نیست.

تماشای کاپیتان آپاچی تجربه‌ای است که می‌تواند علاقه‌مندان به وسترن‌های کمتر شناخته شده یا طرفداران لی ون کلیف را راضی کند. این فیلم دیدگاهی متفاوت به نقش بومیان آمریکا در ارتش در دوران غرب وحشی ارائه می‌دهد، هرچند که اجرای آن بی‌نقص نیست. همچنین، تماشای بازیگران شناخته شده در نقش‌هایی که شاید کمتر انتظار می‌رود، می‌تواند جالب باشد. در مجموع، فیلم ارزش یک بار تماشا را برای شناخت بهتر سینمای وسترن دهه ۷۰ دارد.

اگر از فضای کاپیتان آپاچی لذت بردید و به دنبال تجربه‌های مشابه هستید، تماشای فیلم‌هایی مانند «مردی به نام اسب» (A Man Called Horse) با بازی ریچارد هریس در نقش یک سفیدپوست که در میان سرخپوستان زندگی می‌کند، یا «چاپارل» (Chaparral) که فضایی مشابه دارد، می‌تواند جالب باشد. همچنین، اگر به بازی لی ون کلیف علاقه‌مندید، آثار کلاسیک او در ژانر وسترن اسپاگتی مانند «خوب، بد، زشت» را از دست ندهید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.