Satan's Sadists

اگر به دنبال تجربه‌ای سینمایی هستید که شما را به دوران فیلم‌های درجه‌بکری ببرد که در آن‌ها خشونت، جنون و فضاسازی کم‌هزینه حرف اول را می‌زند، «شیاطین شیطانی» انتخاب مناسبی است. بازی راس تامبلین در نقش رهبر دیوانه گروه، یکی از نقاط قوت برجسته فیلم است که با تمام وجود، جنون و بی‌رحمی شخصیت «اَنکِر» را به تصویر می‌کشد. این فیلم برای علاقه‌مندان به ژانر موتورسواری و فیلم‌های exploitation، اثری سرگرم‌کننده و خاطره‌انگیز خواهد بود.

قدرت اصلی فیلم در سادگی و بی‌پرده‌گی آن نهفته است. آل آدامسون بدون توجه به قواعد مرسوم سینمای هالیوود، داستانی خطی و پر از تعلیق را روایت می‌کند. فیلمبرداری، هرچند خام و بدون زرق و برق، به خوبی حس انزوا و بیابان بی‌انتها را منتقل می‌کند. ریتم فیلم در بخش‌هایی کند می‌شود، اما سکانس‌های خشونت‌آمیز و بازی‌های اغراق‌شده، جذابیت آن را حفظ می‌کنند. موسیقی متن فیلم نیز به خوبی با فضای خشن و آشفته داستان همخوانی دارد.

«شیاطین شیطانی» در ژانر درام، وحشت و اکشن قرار می‌گیرد و به طور خاص به زیرژانر فیلم‌های موتورسواری (Biker Films) تعلق دارد که در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ میلادی بسیار محبوب بودند. این فیلم‌ها اغلب به نمایش شورش، خشونت و زندگی خارج از قانون گروه‌های موتورسوار می‌پرداختند و «شیاطین شیطانی» یکی از نمونه‌های شاخص این ژانر محسوب می‌شود که نگاهی تلخ به جنون و بی‌رحمی انسان دارد.

این فیلم به خاطر بازی درخشان راس تامبلین در نقش شخصیت منفی اصلی، «اَنکِر»، و همچنین فضاسازی خاص آل آدامسون که با حداقل امکانات، حس ترس و اضطراب را منتقل می‌کند، مورد توجه قرار گرفته است. همچنین، موسیقی متن فیلم که حس و حال دهه ۶۰ را تداعی می‌کند، از دیگر جذابیت‌های آن به شمار می‌رود. فیلم توانسته وفاداری طرفداران سینمای exploitation را جلب کند.

اگر از تماشای فیلم‌هایی با حال و هوای «شیاطین شیطانی» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های «جنون در جاده» (The Hills Have Eyes) ساخته وس کریون، «جنون در بزرگراه» (The Hitcher) و «مکس دیوانه» (Mad Max) را نیز تماشا کنید که همگی در ژانر وحشت و اکشن با تم‌های مشابهی روایت می‌شوند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.