Lorna

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت در سینمای بدنه و تجربه‌گرای دهه ۶۰ میلادی هستید، «لورنا» می‌تواند گزینه‌ی جذابی باشد. راس مایر در این فیلم، در اوج خلاقیت خود، با فیلمبرداری سیاه و سفید گیرا و فضاسازی قوی، موفق به خلق اثری شده است که فراتر از کلیشه‌های رایج ژانر خود عمل می‌کند. بازی لورنا مایتلند در نقش زنی در آستانه تحول، نقطه قوت اصلی فیلم است و بیننده را با خود به دنیای پر فراز و نشیب او می‌کشاند.

قدرت اصلی فیلم در جسارت آن در پرداختن به موضوعات تابو و نمایش صریح امیال انسانی است. فیلمبرداری سیاه و سفید، با کنتراست بالا و قاب‌بندی‌های دقیق، به فضاسازی فیلم کمک شایانی کرده و ریتم روایی آن، با وجود برخی افت و خیزها، توانسته مخاطب را تا انتها درگیر نگه دارد. با این حال، خشونت عریان و برخی صحنه‌های ناراحت‌کننده ممکن است برای همه تماشاگران قابل تحمل نباشد.

«لورنا» در ژانر درام قرار می‌گیرد، اما به دلیل رویکرد خاص راس مایر، عناصر ژانرهای دیگری مانند exploitation و اندکی سورئالیسم نیز در آن دیده می‌شود. این فیلم، گامی مهم در کارنامه کارگردان محسوب می‌شود و نشان‌دهنده گذار او از فیلم‌های صرفاً اروتیک به آثاری با روایت داستانی قوی‌تر و مضامین عمیق‌تر است. فیلم در زمان خود، اثری پیشرو در سینمای آمریکا به شمار می‌رفت.

تماشای «لورنا» فرصتی است برای آشنایی با سبک بصری و روایی راس مایر در اوایل فعالیتش. فیلم بینشی درباره سینمای مستقل و جسورانه دهه ۶۰ میلادی ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد که چگونه می‌توان با بهره‌گیری از عناصر بصری قدرتمند و پرداختن به مضامین چالش‌برانگیز، آثاری ماندگار خلق کرد. این فیلم، با وجود درجه‌بندی سنی نامشخص، تجربه‌ای بالغانه و تأمل‌برانگیز را به ارمغان می‌آورد.

اگر از «لورنا» لذت بردید و به دنبال فیلم‌هایی با فضای مشابه هستید، تماشای آثاری چون «ماد هانی» (Mudhoney) ساخته خود راس مایر، «آناتومی جهنم» (Anatomy of Hell) و «۴ ماه، ۳ هفته و ۲ روز» (4 Months, 3 Weeks and 2 Days) را به شما پیشنهاد می‌کنیم که هر کدام به نحوی به کاوش در ابعاد پیچیده روابط انسانی و میل می‌پردازند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.