How to Make a Monster

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت در ژانر وحشت کلاسیک هستید که علاوه بر هیجان، لایه‌هایی از نقد اجتماعی و سینمایی را نیز در خود جای داده باشد، «چگونه هیولا بسازیم» انتخاب مناسبی است. این فیلم با فضاسازی منحصر به فرد و داستانی که ریشه در واقعیت‌های شغلی دارد، می‌تواند برای علاقه‌مندان به سینمای دهه‌ی ۵۰ و داستان‌های انتقام‌جویانه بسیار جذاب باشد. ریتم فیلم، هرچند کند، اما به تدریج مخاطب را درگیر خود کرده و اوج‌گیری تنش در دقایق پایانی، رضایت‌بخش است.

قدرت اصلی فیلم در ایده‌ی مرکزی آن نهفته است: هنرمندی که با خلاقیت خود، هیولا می‌آفریند و سپس از همان هیولاها برای انتقام استفاده می‌کند. بازی رابرت اچ. هریس در نقش پیتر دوموند، با وجود محدودیت‌های نقش، قابل قبول است و توانسته حس سرخوردگی و خشم یک هنرمند را به خوبی منتقل کند. فیلمبرداری سیاه و سفید، به خصوص در بخش‌هایی که با رنگ آمیزی نهایی همراه می‌شود، جلوه‌ای خاص به اثر بخشیده و بر جنبه‌های وهم‌آلود آن افزوده است.

این فیلم در دورانی ساخته شده که استودیوهای فیلم‌سازی، به خصوص «امریکن اینترنشنال پیکچرز»، با ساخت آثاری مانند «من یک گرگینه نوجوان بودم» و «من یک فرانکشتاین نوجوان بودم»، توانسته بودند مخاطبان نوجوان را به سینماها بکشانند. «چگونه هیولا بسازیم» را می‌توان ادامه‌ای غیرمستقیم بر این موج دانست، اما با نگاهی درون‌صنعتی و رویکردی جدی‌تر به مقوله‌ی وحشت و انتقام. ژانر علمی-تخیلی در اینجا بیشتر در خدمت پیشبرد داستان و توجیه روش‌های انتقام‌جویانه شخصیت اصلی است.

تماشای «چگونه هیولا بسازیم» تجربه‌ای است که فراتر از یک فیلم ترسناک ساده می‌رود. این اثر به بیننده اجازه می‌دهد تا با دنیای پیچیده و گاه بی‌رحمانه سینما در دهه‌های گذشته آشنا شود و درک کند که چگونه خلاقیت می‌تواند در مسیر درست یا نادرست هدایت شود. فیلمنامه، با وجود برخی کلیشه‌ها، توانسته است یک روایت جذاب و سرگرم‌کننده را ارائه دهد که تا انتها مخاطب را با خود همراه می‌کند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «مرد نامرئی» (The Invisible Man) محصول ۱۹۳۳ را برای درک عمیق‌تر از ترس‌های علمی-تخیلی کلاسیک و «دیوانه از قفس پرید» (One Flew Over the Cuckoo's Nest) برای بررسی مضامین جنون و مقابله با سیستم تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.