Viral

اگر به دنبال فیلمی هستید که علاوه بر هیجان ژانر بقا، به درونمایه‌های انسانی و روابط خانوادگی نیز توجه کند، «ویرال» می‌تواند انتخاب مناسبی باشد. این فیلم با فضاسازی دلهره‌آور و بازی‌های قابل قبول، تجربه‌ای نسبتاً تازه در میان آثار مشابه ارائه می‌دهد و برای علاقه‌مندان به داستان‌های آخرالزمانی با چاشنی درام، جذاب خواهد بود.

نقطه قوت اصلی «ویرال» را می‌توان در تمرکز آن بر رابطه‌ی دو خواهر و نمایش چگونگی تاثیر بحران بر پویایی خانواده جستجو کرد. بازیگران اصلی، به خصوص سوفیا بلک-دِلیا و اَنلی تیلپتون، در به تصویر کشیدن این رابطه موفق بوده‌اند. همچنین، فیلمبرداری و تدوین فیلم به خوبی توانسته‌اند حس تعلیق و اضطراب را به مخاطب منتقل کنند و ریتم مناسبی برای پیشبرد داستان ایجاد نمایند.

«ویرال» در ژانر علمی-تخیلی، درام و وحشت قرار می‌گیرد و تلاش می‌کند تا با الهام از آثار موفق در زمینه همه‌گیری ویروس‌ها، داستانی شخصی‌تر و متمرکز بر شخصیت ارائه دهد. این فیلم با پرهیز از کلیشه‌های رایج در ژانر زامبی، سعی در ایجاد فضایی واقع‌گرایانه‌تر و دلهره‌آورتر دارد، هرچند گاهی در دام افتادن به برخی از این کلیشه‌ها نیز می‌افتد.

این فیلم با موفقیت توانسته است اتمسفری پرتنش و گیرا خلق کند و تماشاگر را با سرنوشت شخصیت‌هایش درگیر سازد. فیلمنامه تلاش کرده تا از زاویه‌ای جدید به موضوع همه‌گیری بپردازد و بر روی تاثیرات روانی و اجتماعی آن بر افراد تمرکز کند. همچنین، کارگردانی دو نفره هنری جوست و اریل شولمن، به خوبی توانسته است حس انزوا و ناامیدی را در دوران قرنطینه به تصویر بکشد.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی مانند «شیوع» (Contagion) را برای درک بهتر ابعاد یک همه‌گیری واقعی، و آثاری چون «دختران» (The Strangers) را برای تجربه‌ی حس انزوا و تلاش برای بقا در شرایط بحرانی تماشا کنید. همچنین، «آن سوی آینه» (Oculus) نیز با همین کارگردانان، می‌تواند گزینه‌ی خوبی برای علاقه‌مندان به فضاهای وهم‌آلود باشد.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.