The Possession

اگر به دنبال فیلم‌های تسخیر با رویکردی نوستالژیک و متفاوت از کلیشه‌های رایج هستید، «تسخیر» می‌تواند گزینه جذابی باشد. فیلمبرداری و فضاسازی آن تلاش می‌کند تا حس ترس و تعلیق را به خوبی منتقل کند و بازی ناتاشا کالیس در نقش دختربچه تسخیر شده، یکی از نقاط قوت اصلی فیلم محسوب می‌شود. همچنین، پرداختن به جنبه‌های مذهبی یهودیت در کنار عنصر تسخیر، تجربه‌ای تازه را برای مخاطب رقم می‌زند.

نقاط قوت اصلی فیلم در فضاسازی وهم‌آلود، بازی‌های قابل قبول (به خصوص بازیگر کودک) و تلاش برای ارائه داستانی با ریشه‌های فرهنگی عمیق‌تر نهفته است. کارگردانی اوله بورندال سعی کرده تا با حفظ تنش و هیجان، از افتادن در دام کلیشه‌های صرفاً ترسناک پرهیز کند. با این حال، برخی منتقدان و تماشاگران ریتم کند فیلم و کشش بیش از حد برخی صحنه‌ها را از نقاط ضعف آن دانسته‌اند.

«تسخیر» در ژانر وحشت، زیرشاخه‌ی تسخیر روح و فیلم‌های فراطبیعی قرار می‌گیرد. این فیلم تلاش می‌کند تا با الهام از آثار کلاسیک این ژانر، اما با اضافه کردن عناصری چون جعبه نفرین‌شده و ریشه‌های مذهبی متفاوت (دایباک در فرهنگ یهودی)، خود را متمایز کند. این رویکرد، آن را از بسیاری فیلم‌های مشابه که عمدتاً بر کلیشه‌های مسیحی تکیه دارند، جدا می‌سازد.

فیلم «تسخیر» موفق می‌شود تا با ترکیب درام خانوادگی و عناصر ترسناک، داستانی گیرا خلق کند. بازی درخشان بازیگر نقش اول کودک، به خصوص در به تصویر کشیدن تغییرات تدریجی و ترسناک شخصیتش، بسیار تاثیرگذار است. همچنین، استفاده از فرهنگ و باورهای یهودی در بطن داستان، به آن عمق و اصالتی می‌بخشد که کمتر در فیلم‌های هالیوودی دیده می‌شود و تجربه‌ی تماشای فیلم را غنی‌تر می‌کند.

اگر از فضای وهم‌آلود و داستان‌های تسخیر در «تسخیر» لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌هایی چون «احضار» (The Conjuring) با فضاسازی قوی و «جن‌گیر» (The Exorcist) به عنوان اثری کلاسیک و تاثیرگذار در این ژانر را نیز تماشا کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.