Hellraiser

اگر به دنبال تجربه‌ای تازه در ژانر وحشت هستید که فراتر از جامپ‌اسکرهای صرف باشد و به مضامینی چون اعتیاد، گناه و مکاشفه‌ی درونی بپردازد، «دردسرساز» جدید ارزش دیدن دارد. بازطراحی خلاقانه موجودات جهنمی (صومعه‌نشینان) و فضاسازی غنی، تجربه‌ای بصری و اتمسفریک را ارائه می‌دهد که برای طرفداران ژانر جذاب خواهد بود. کارگردانی بروکنر در خلق تعلیق و نمایش تصاویر آزاردهنده اما در عین حال هنرمندانه، قابل تحسین است.

قدرت اصلی فیلم در فضاسازی گیرا و طراحی بصری خیره‌کننده‌اش نهفته است. بروکنر با استفاده از نورپردازی، طراحی صحنه و جلوه‌های ویژه، جهانی وهم‌آلود و آزاردهنده را خلق کرده که کاملاً با حال و هوای «دردسرساز» همخوانی دارد. بازی اودسا ایون در نقش رایلی، با نمایش آسیب‌پذیری و مبارزه‌ی درونی شخصیت، قابل قبول است. فیلم در نمایش جنبه‌های فیزیکی و روانی رنج، موفق عمل کرده و لحظات تکان‌دهنده‌ای را به تصویر می‌کشد.

«دردسرساز» (۲۰۲۲) در ژانر وحشت، رازآلود و هیجان‌انگیز قرار می‌گیرد. این فیلم که بازسازی یا اقتباسی جدید از اثر کلاسیک کلایو بارکر است، سعی دارد تا ضمن وفاداری به ریشه‌های تاریک و سورئال فرنچایز، آن را با استانداردهای سینمای وحشت مدرن تطبیق دهد. تمرکز بر عناصر رازآلود جعبه پازل و موجودات فراطبیعی، در کنار ریتم نسبتاً کند اما حساب‌شده‌ی روایت، فضایی را ایجاد می‌کند که هم برای طرفداران قدیمی و هم مخاطبان جدید جذاب باشد.

این فیلم توانسته با نگاهی نو به فرنچایز «دردسرساز»، جانی تازه به آن ببخشد و تجربه‌ای بصری و اتمسفریک را برای مخاطبان فراهم کند. نمایش خلاقانه و آزاردهنده صومعه‌نشینان و پرداختن به مضامین عمیق‌تر مانند اعتیاد و جبر، از نقاط قوت آن محسوب می‌شود. فیلمبرداری و طراحی صحنه، در کنار کارگردانی ماهرانه بروکنر، موفق به خلق جهانی منحصر به فرد و به‌یادماندنی شده‌اند.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم «حلقه» (The Ring)، «زیر پوست» (Under the Skin) و «موروثی» (Hereditary) را نیز تماشا کنید؛ چرا که همگی در فضاسازی، ایجاد حس تعلیق و پرداختن به مضامین روانشناختی تاریک، شباهت‌هایی با «دردسرساز» دارند.

این فیلم یک شروع مجدد برای سری Hellraiser محسوب می‌شود و برای درک بهتر داستان، نیازی به تماشای فیلم‌های قبلی نیست.