The Blackcoat's Daughter

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت در ژانر وحشت هستید که بر اتمسفر سنگین، بازی‌های درونی شخصیت‌ها و دلهره‌ای تدریجی تأکید دارد، این فیلم گزینه‌ی جذابی است. کارگردانی اوز پرکینز با استفاده‌ی هوشمندانه از سکوت، نورپردازی و موسیقی متن، فضایی منحصر به فرد خلق کرده که تا مدت‌ها در ذهن مخاطب باقی می‌ماند.

نقطه قوت اصلی فیلم، فضاسازی بی‌نظیر و ریتم آرام آن است که به تدریج حس ناامنی و ترس را منتقل می‌کند. فیلمبرداری سرد و یخ‌زده‌ی زمستانی کانادا به خوبی با حال و هوای داستان همخوانی دارد. با این حال، کسانی که انتظار هیجان آنی، جامپ‌اسکرهای متعدد یا داستانی پر از پیچ و خم را دارند، ممکن است با ریتم کند فیلم ارتباط برقرار نکنند. این اثر نیازمند صبر و توجه به جزئیات است.

این فیلم در ژانر وحشت روانشناختی و رازآلود قرار می‌گیرد. «دختران سیاهپوش» با فاصله گرفتن از عناصر اسلشر یا فراطبیعی صرف، بیشتر بر جنبه‌های روانشناختی ترس و اضطراب تمرکز دارد. اوز پرکینز با نگاهی هنری و مینیمالیستی، تجربه‌ای متفاوت از وحشت را ارائه می‌دهد که بیشتر بر حس و حال و اتمسفر تأکید دارد تا اتفاقات بیرونی.

شاید بزرگترین دستاورد فیلم، توانایی آن در ایجاد حس انزوا و اضطراب بدون توسل به عناصر آشکار ترسناک باشد. بازی‌های کیرنان شیپکا و لوسی بوینتینگ، که نقش دو دانش‌آموز تنها را بازی می‌کنند، بسیار تأثیرگذار است. فیلمبرداری و طراحی صدا نیز نقش مهمی در القای حس وهم و سنگینی بر عهده دارند و تجربه‌ای غنی و چندلایه برای علاقه‌مندان به سینمای هنری و وحشت ارائه می‌دهند.

اگر از فضاسازی وهم‌آلود و روایت کند و اتمسفریک «دختران سیاهپوش» لذت بردید، تماشای آثاری چون «جادوگر» (The Witch) ساخته‌ی رابرت اگرز، «مورو» (Marrowbone) اثر سرخی گومز و «مادر» (Mother!) ساخته‌ی دارن آرونوفسکی را به شما پیشنهاد می‌کنیم که هر کدام به شیوه‌ی خود فضایی منحصر به فرد و درگیرکننده خلق می‌کنند.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.