Mrs. Cramp sends her husband to the foot of a hill to get her a glass of water. As he nears the fountain a woman's handbag is stuffed into his hand, and the giver disappears. Mr. Cramp gets the water, and as be is bringing it to his wife, he trips over a lady's foot. It is Josie Jones, sitting under her beach parasol. "Oh, my bag. Have you seen it?" cries Josie. "Is this it?" says Mr. Cramp. It is, and Josie's beaming eyes reward him. He has spilled the water, however, so he goes back to the fountain. Again a man approaches and slips a bag into his hand. It is the same bag. Josie sees him returning to his wife, and snatches the bag from him, accusing him of stealing it. He apologizes, but the water is spilled again, so back he goes to the fountain. The next man who approaches warns him to look out for the cops, and dashes away. Cramp follows, and is led into the pickpocket's den. One of the crooks rushes in and says he has lost his elephant. Cramp had found a little elephant stickpin, and he innocently hands it to the man. The next minute he is out of the door with the band after him. The police get the crooks, but Cramp just manages to get back to his wife. "Where's my drink of water? Heavens, what a time you've been!" says Mrs. Cramp. And back he goes to the fountain. AKA: The Fountain of Trouble
«چشمه دردسر» (The Fountain of Trouble) ساخته ویلیام بودین، نمایانگر اوج کمدیهای صامت کوتاه است که در آن یک موقعیت ساده، با تکرار و تشدید اتفاقات، به موقعیتی هردمبیلی و خندهدار تبدیل میشود. فیلمنامه، هرچند مختصر، بر پایهی سوءتفاهمهای زنجیرهوار بنا شده و شخصیت اصلی، آقای کرمپ، قربانی ناخواسته این اشتباهات پیاپی است. روایت فیلم با ریتمی سریع پیش میرود و هر صحنه، گرهای تازه بر گرههای قبلی میزند، بدون آنکه فرصتی برای نفس کشیدن تماشاگر باقی بگذارد. این تکرار در موقعیتسازی، که در کمدیهای آن دوران رایج بود، به خلق لحظات انفجاری و غیرمنتظره کمک شایانی میکند.
اگر به دنبال تجربهای از کمدی کلاسیک صامت هستید که بر پایهی موقعیتسازیهای هوشمندانه و بداههپردازیهای ظاهری بنا شده، «چشمه دردسر» انتخابی عالی است. این فیلم کوتاه، با فضاسازی منحصر به فرد دوران خود و بازیهای اغراقآمیز، یادآور روزهایی است که سینما هنوز زبان گفتاری خود را نیافته بود و تمام بار کمدی بر دوش حرکات، میمیک صورت و ریتم صحنهها بود. تماشای این اثر، سفری لذتبخش به تاریخ سینمای کمدی و درک عمیقتری از پایههای این ژانر را به شما هدیه میدهد.
قدرت اصلی فیلم در سادگی و در عین حال پیچیدگی موقعیتهایی است که برای شخصیت اصلی رقم میخورد. فیلمبرداری، اگرچه متعلق به دوران صامت است، اما در ثبت حرکات و کنشهای فیزیکی بازیگران، بسیار موثر عمل کرده است. کارگردانی ویلیام بودین در هدایت بازیگران و حفظ ریتم کمدی، ستودنی است. بازی بیلی فرینی در نقش آقای کرمپ، با وجود کمبود دیالوگ، توانسته است سردرگمی و درماندگی شخصیت را به خوبی به تصویر بکشد.
«چشمه دردسر» متعلق به ژانر کمدی کوتاه صامت است؛ زیرشاخهای که در اوایل قرن بیستم، خصوصاً در دوران طلایی هالیوود، بسیار محبوب بود. این نوع فیلمها معمولاً داستانی ساده و قابل فهم داشتند و هدف اصلیشان، خنداندن مخاطب از طریق موقعیتهای اغراقآمیز، تعقیب و گریزهای فیزیکی و شوخیهای بصری بود. این فیلم نمونهای بارز از تلاش برای سرگرم کردن مخاطب با کمترین امکانات داستانی و روایی است.
تماشاگر با دیدن این فیلم، با یکی از نخستین نمونههای کمدی موقعیت در سینمای آمریکا آشنا میشود. این اثر، درک بهتری از چگونگی شکلگیری ژانر کمدی صامت و نقش بازیگرانی چون بیلی فرینی را فراهم میکند. همچنین، با دیدن این فیلم، میتوان به تأثیرات این سبک بر کمدیهای مدرنتر پی برد.
اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد میکنیم کمدیهای کوتاه چارلی چاپلین مانند «The Kid» یا «Modern Times» و همچنین آثار باستر کیتون مثل «Sherlock Jr.» را تماشا کنید که هر دو از استادان مسلم کمدی صامت هستند و در خلق موقعیتهای ناب و خندهدار تبحر داشتند.
این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.
1917
2012
1918
1912
درمان
1917
02012
1913
01917
1912
2021
1917
02018
02016
1922
1906
01917
1917
2022
01923
1918
01922
1924
1917
2010
1924
2020
2021
2016
01918
1908
2017
2013
2021
2022
1917
2017
1915
1913
1904
1912
1917
2012
1918
1912
درمان
1917
02012
1913
01917
1912
2021
1917
02018
02016
1922
1906
01917
1917
2022
01923
1918
01922
1924
1917
2010
1924
2020
2021
2016
01918
1908
2017
2013
2021
2022
1917
2017
1915
1913
1904
1912
