2020: What's Next?

اگر به دنبال تجربه‌ای متفاوت و کوتاه هستید که بتواند لبخندی بر لبان شما بیاورد و شما را به فکر فرو ببرد، «۲۰۲۰: چه چیزی در پیش است؟» می‌تواند گزینه مناسبی باشد. این فیلم برای کسانی جذاب است که از فرم‌های روایی غیرمتعارف استقبال می‌کنند و به دنبال نگاهی شخصی و کمدی به وقایع روزمره هستند. فضاسازی و ریتم فیلم، با وجود کوتاهی، سعی در ایجاد ارتباطی صمیمی با مخاطب دارد.

نقطه قوت اصلی این اثر کوتاه، جسارت کارگردان در پرداختن به موضوعی روزمره و تا حدی تلخ با زبانی طنزآمیز است. پل دل وچیو با حضور تک‌نفره خود در جلوی دوربین، سعی در خلق فضایی صمیمی و قابل درک دارد. فیلمبرداری ساده و بدون پیچیدگی، بر صمیمیت و واقع‌گرایی اثر افزوده است. با این حال، نبود یک فیلمنامه قوی و ساختار روایی کلاسیک، ممکن است برای برخی مخاطبان نقطه ضعف محسوب شود.

این فیلم در ژانر کمدی کوتاه قرار می‌گیرد، اما نباید انتظار یک کمدی موقعیت یا اسلپ‌استیک را از آن داشت. بیشتر، طنز فیلم در نگاه گزنده و گاهی تلخ آن به وقایع نهفته است. این اثر به دلیل کوتاهی و فرم خاص خود، بیشتر به سمت فیلم‌های تجربی و مینی‌مالیستی گرایش پیدا می‌کند تا یک کمدی رایج.

«۲۰۲۰: چه چیزی در پیش است؟» با وجود کوتاهی، می‌تواند تجربه‌ای سرگرم‌کننده و تأمل‌برانگیز باشد. این فیلم به مخاطب اجازه می‌دهد تا با نگاهی متفاوت به سالی که پشت سر گذاشته‌ایم، نگاه کند و شاید در لایه‌های طنز آن، بازتابی از احساسات خود را بیابد. کارگردانی و بازی دل وچیو، علی‌رغم سادگی، توانسته حس و حالی خاص را منتقل کند.

اگر از این فیلم لذت بردید و به دنبال آثاری با نگاه طنزآمیز و گاهی تلخ به مسائل روزمره یا تجربیات شخصی هستید، پیشنهاد می‌کنیم فیلم‌های کوتاه «Lunchtime» (به کارگردانی آلیستر مک‌دونالد) یا مستندهای کوتاه کمدی با فرمت مشابه را امتحان کنید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.