The Flying Deuces

اگر دلتنگ کمدی‌های کلاسیک و فیزیکی هستید که بر پایه‌ی شوخی‌های موقعیتی و بداهه‌پردازی بنا شده‌اند، «پرواز دو دیوانه» انتخابی عالی است. این فیلم فرصتی است برای دیدن دوباره‌ی نبوغ کمدی استن لورل و اولیور هاردی، زوجی که توانستند با کمترین امکانات، خنده‌هایی عمیق و ماندگار را بر لبان مخاطبان خود بنشانند. فضاسازی پاریس و سپس صحرا، با وجود محدودیت‌های فنی دهه ۱۹۳۰، به خوبی حس و حال ماجراجویی و گمگشتگی را منتقل می‌کند.

قدرت اصلی فیلم در شیمی بی‌نظیر بین لورل و هاردی نهفته است. اجرای بازی‌ها، به خصوص حرکات فیزیکی و حالات چهره‌ی اولیور هاردی، در اوج خود قرار دارد. کارگردانی ادوارد ساترلند، ریتم فیلم را در اکثر دقایق حفظ کرده و اجازه نمی‌دهد که کمدی تبدیل به صحنه‌هایی ملال‌آور شود. با این حال، برخی از گره‌های داستانی، به خصوص در نیمه‌ی دوم، کمی قابل پیش‌بینی به نظر می‌رسند و شاید برای مخاطبان امروز، کمی از آن تازگی اولیه را نداشته باشند.

«پرواز دو دیوانه» در ژانر کمدی-درام با چاشنی جنگ و ماجراجویی قرار می‌گیرد. این فیلم، که در دوران پررونق کمدی‌های هالیوود ساخته شده، تلاش می‌کند تا با تلفیق موقعیت‌های عاشقانه، موقعیت‌های طنزآمیز ناشی از اشتباهات و فرار به هنگ خارجی، تجربه‌ای متفاوت را ارائه دهد. هرچند پس‌زمینه‌ی جنگ جهانی دوم در فیلم حضور دارد، اما تمرکز اصلی بر کمدی و روابط شخصیت‌ها باقی می‌ماند.

مخاطب با دیدن این فیلم، با یکی دیگر از آثار درخشان زوج لورل و هاردی آشنا می‌شود که نشان‌دهنده‌ی توانایی آن‌ها در خلق موقعیت‌های کمدی از دل موقعیت‌های دشوار و تراژیک است. فیلم همچنین نگاهی گذرا به زندگی در هنگ خارجی و چالش‌های آن دارد، هرچند که این بخش بیشتر در خدمت کمدی فیلم است تا یک تحلیل جدی.

اگر از این فیلم لذت بردید، پیشنهاد می‌کنیم آثار دیگر لورل و هاردی مانند «ساده‌لوحان در آکسفورد» (A Day at the Races) و «پسران گشتی» (The Music Box) را نیز تماشا کنید، تا با دیگر شاهکارهای این دو کمدین اسطوره‌ای آشنا شوید.

این فیلم مستقل است و نیازی به دیدن فیلم دیگری ندارد.